Vechten voor vrede

Morgenochtend, 21 september, deel ik vredesrozen uit op het Boerhaaveplein in Oegstgeest. Samen met 40 anderen doe ik mee aan dit initiatief van de Raad van Kerken. Het is namelijk Vredesweek. Een week waarin voor de kerken vrede centraal staat en we proberen vrede ver weg, maar ook dichtbij te brengen.
In Nederland heerst er al decennia vrede en kennen wij hier geen oorlog meer. Maar daar hebben we wel voor moeten vechten. Net zoals soldaten op dit moment in de hele wereld vechten voor vrede.

Toen ik daar aan dacht, dacht ik ook terug aan een schriftlezing in de kerk een tijdje terug. Daarin ging het over woorden uit het boek van Prediker die in het achtste vers van het derde hoofdstuk zegt:

Er is een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten.
Er is een tijd voor oorlog en er is een tijd voor vrede.

Logischerwijs zou je dan kunnen zeggen dat, hoewel oorlog niet goed is, het wel kan voor komen. Je kunt zelfs zeggen dat oorlog dus soms nodig is. Hoe graag we allemaal ook een continue vrede willen. Ook wij hebben moeten vechten voor vrede. En dat doen we nog steeds. Of dat nu met de buurman is, met familie, met andere landen, met woorden of met wapens.

Morgen deel ik rozen uit voor vrede. De roos die het symbool is van liefde. En ik vind het dan ook bijzonder dat liefde in datzelfde vers in de Bijbel genoemd wordt. Want ook daar moet je soms voor vechten.

Vechten voor vrede. Zo tegenstrijdig, maar tegelijk zo waar.

Een vakantiebeeld met andere ogen

Dit jaar heb ik heerlijk van mijn vakantie genoten in het gehucht Julienrupt in de Vogezen. Een prachtig gebied met mooie natuur en roemruchte geschiedenis. En dit blog gaat vooral over de beruchte geschiedenis en hoe er opeens een beeld op mijn netvlies kwam toen wij met de auto van het dorpje Le Tholy naar Julienrupt reden. Het was een, vond ik zelf, ook wel schokkend beeld.

Ik zag namelijk voor mij hoe de Duitsers in 1940 van Le Tholy naar Julienrupt reden. Vanaf de weg kun je namelijk overduidelijk de kerk zien liggen tegen de berg (de foto hierboven komt het meest in de buurt van dat beeld).
Vervolgens stelde ik mij voor hoe de overwinningsroes voor de soldaten moet zijn geweest.
Net dorpje 1 ingenomen en in de verte is de kerk van dorpje 2 al in zicht. Zonder al te veel tegenstand aan het einde van de dag in het volgende dal waar de tenten opgeslagen kunnen worden: Yes!

Toen ik dat beeld voor me had ging er meteen een lijntje naar vandaag de dag. Hoe zouden militairen zich tegenwoordig voelen als ze met zo'n zelfde beeld geconfronteerd werden. Of dat nu in Irak, Afghanistan, Congo, of waar dan ook ter wereld is. Je bent getraind om te winnen, je missie is duidelijk, je wilt winnen en je ziet het volgende dorpje op de weg naar de eindoverwinning liggen. Voelen zij zich dan net zoals de Duitsers zich in 1940 voelden?
En wat zou het betekenen als onze soldaten zich tegenwoordig hetzelfde voelen als de Duitsers toen? Mogen zij dat wel omdat zij voor een, in onze ogen, goede zaak vechten en de Duitsers destijds niet?

Er zijn verschillende antwoorden mogelijk, afhankelijk van de invalshoek die je kiest en die je durft te kiezen. Zelf ben ik er nog niet uit. Daarvoor bekijk ik het nog teveel vanuit die invalshoeken. Maar dat gaat vast nog wel komen.

Poëtische uitspatting

 

Rust

Stil

Zweven

 

Angst

Vrees

Beven

 

Lach

Durf

Leven

 

 

 

 

Waarom je je hypotheek NIET moet aflossen

Ik ben er bijna ingestonken. Iedereen roept dat ik mijn hypotheek moet aflossen, want dat scheelt in schuld. Daar valt niets tegenin te brengen. Maar de afgelopen dagen stelde ik mezelf de vraag: wat levert het me nu echt op? Want aflossen is in mijn geval niet perse nodig. Ik hoef minder rente te betalen, maar de belasting betaalt een stukje mee en wat gebeurd er met de rente die ik eigenlijk over mijn spaarpot zou krijgen. Kortom ik ben gaan rekenen. Conclusie: aflossen KOST (onder de oude regels) geld. Pas als de hypotheekrenteaftrek op 0% staat en de spaarrente laag blijft ga je echt er aan verdienen. Waarom dat lees je hieronder in een rekenvoorbeeld.

Jeuk

Heeft Diederik toch ook niet wat jeuk?
(bron foto: www.vk.nl)

Snel heb ik het niet, maar vandaag had ik er last van. Jeuk van politieke ideeën en plannen. Ieder individu en iedere partij mag zijn of haar ideeën en plannen hebben. Ik ben het er soms wel en soms niet mee eens, dat hoort erbij. Het gaat bij mij jeuken wanneer er absoluut geen enkele logica, behalve korte termijn winst, in te ontdekken valt. Vandaag had ik er last van toen ik hoorde dat Diederik Samson de spaarpotten van Nederland wil aanspreken om de economie te stimuleren. Het verhaal vind je HIER. En mijn jeuk kwam door de volgende punten.

Music & Lyrics

Op mijn iPhone staan momenteel 653 nummers. Van rap tot klassiek en van pop tot trance. Heerlijk om in de shuffle naar te luisteren als ik bijvoorbeeld op de fiets zit naar het station. De meeste nummers zijn gewoon lekker om naar te luisteren en roepen niets bijzonders op. Daarnaast zijn er een paar nummers die bijzondere herinneringen oproepen. En dat heeft alles te doen met Music & Lyrics. 

Familie is voor het CDA meer dan gezin

De koninklijke familie (bron www.shownieuws.tv)

Gisteren presenteerde Sybrand Buma zijn, en daarmee de CDA-, visie op de Nederlandse samenleving. Dat deed hij aan de hand van zeven principes. Principes die ik zelf heel erg herken. In de media werd een van de principes direct vertaalt naar een oud principe van het CDA. Het principe 'familie is ons fundament' werd vertaald naar 'het gezin als hoeksteen van de samenleving'. Wellicht voor sommigen woordenspel, maar in mijn beleving zijn het twee verschillende dingen.