Waarom je je hypotheek NIET moet aflossen

Ik ben er bijna ingestonken. Iedereen roept dat ik mijn hypotheek moet aflossen, want dat scheelt in schuld. Daar valt niets tegenin te brengen. Maar de afgelopen dagen stelde ik mezelf de vraag: wat levert het me nu echt op? Want aflossen is in mijn geval niet perse nodig. Ik hoef minder rente te betalen, maar de belasting betaalt een stukje mee en wat gebeurd er met de rente die ik eigenlijk over mijn spaarpot zou krijgen. Kortom ik ben gaan rekenen. Conclusie: aflossen KOST (onder de oude regels) geld. Pas als de hypotheekrenteaftrek op 0% staat en de spaarrente laag blijft ga je echt er aan verdienen. Waarom dat lees je hieronder in een rekenvoorbeeld.

Jeuk

Heeft Diederik toch ook niet wat jeuk?
(bron foto: www.vk.nl)

Snel heb ik het niet, maar vandaag had ik er last van. Jeuk van politieke ideeën en plannen. Ieder individu en iedere partij mag zijn of haar ideeën en plannen hebben. Ik ben het er soms wel en soms niet mee eens, dat hoort erbij. Het gaat bij mij jeuken wanneer er absoluut geen enkele logica, behalve korte termijn winst, in te ontdekken valt. Vandaag had ik er last van toen ik hoorde dat Diederik Samson de spaarpotten van Nederland wil aanspreken om de economie te stimuleren. Het verhaal vind je HIER. En mijn jeuk kwam door de volgende punten.

Werkloosheid als kans

www.nos.nl

De afgelopen maanden dwalen de gedachten van de hoge werkloosheid in Europa door mijn hoofd. Naast die van Nederland ook die in Zuid-Europa. In het bijzonder Spanje. Toen dacht ik terug aan de tijd dat ik een bijbaan had in een herenmodezaak waar ze Gant verkochten. Dat werd in mijn tijd vooral in Spanje en Portugal gemaakt. Tegenwoordig steeds meer in China. Waarom? Wordt het langzamerhand niet tijd om dingen weer 'lokaal' te gaan produceren? Is de werkloosheid geen kans?

Op 25 april meldde de NOS dat het aantal werklozen in Spanje gestegen was tot 6 miljoen en dat in 2 miljoen gezinnen niemand werk had. De werkloosheid had een hoogte van 27% bereikt. Enorm hoog.
De economie ligt helemaal stil. Is dat niet juist een kans? Moet Spanje, maar ook Nederland zichzelf niet aantrekkelijk maken om de productie weer naar toe te brengen?

Van diensten terug naar goederen
Veel Europeese landen hebben de productie overgebracht naar lage lonen landen. Eerst naar Polen en later naar China. Vooral Nederland was en is steeds meer een diensten-economie geworden. Met een afvlakkende bevolkingsgroei lijkt, naar mijn idee, de markt voor vraag en vooral voor aanbod van diensten verzadigd.
Volgens mij moeten we een stukje terug en deels zelf dingen weer gaan produceren. In de supermarkten zien we alweer dat lokaal geproduceerd voedsel steeds meer zichtbaar wordt. Al was het alleen al om onszelf niet volledig afhankelijk te maken van anderen. Daarnaast worden kennis en innovatie respectievelijk behouden en gestimuleerd.

Voorbeelden in Amerika en Duitsland
Een aantal jaren geleden zag ik een reportage van RTL-correspondent Erik Mouthaan in Amerika. Hij liet daar een fabriek van eetstokjes zien die weer operationeel was geworden. Mensen in de stad waren bereid voor lager loon te werken, zolang ze maar werk hadden. Ze waren gemotiveerd om te werken, want dat bood hen ook kansen. Einde van de reportage was dat de fabriek genoeg produceerde om stokjes te exporteren naar China in plaats van ze te importeren.

Ook in een uitzending van Nieuwsuur kwam een voorbeeld langs uit Duitsland. Daar worden innovatie en productie steeds meer gecombineerd en werkt het.

Uitdaging
Onze economie heeft ons veel welvaart gebracht. We zijn gewend aan een bepaalde levensstandaard en een bepaald inkomen. Maar komt er niet een moment dat we weer toe kunnen met lagere lonen, terwijl we dezelfde levensstandaard behouden? Dat zal een uitdaging zijn, maar dan is de werkloosheid in Europa in mijn ogen een kans.

Crisis brengt oude wijn in nieuwe zakken

Vanmiddag tweette ik dat de crisis nog wel even aan zal houden, maar dat het ook kansen biedt. Kansen voor mensen die het oude en nieuwe met elkaar combineren. Tijdens de rest van de treinreis dacht ik aan een aantal voorbeelden waaronder PostNL. Maar eerst even over die aanhoudende crisis.

Optimistisch realisme
Mijn houding in deze crisis wil optimistisch realistisch noemen. Wat mij enorm stoort aan analisten, maar vooral politici op dit moment is dat ze blijven preken dat de crisis binnenkort wel voorbij is en dat we vooral meer moeten consumeren om de economie aan de gang te houden. Dat is geloven in een oud systeem dat zijn langste tijd gehad heeft.
Nee, we moeten even door deze crisis heen. Jammer, helaas, doet pijn. Als mensen hebben we helaas ook niet het eeuwig leven. En ik schrik iedere keer weer van de stijgende werkloosheid en het bericht dat inmiddels 80.000 Nederlanders hun hypotheek niet meer kunnen betalen als gevolg van werkloosheid of echtscheiding. Zelf prijs ik me gelukkig dat ik niet in zo'n situatie zit en besef me hoe bevoorrecht ik daarmee ben, want aan de andere kant staat mijn huis waarschijnlijk ook onder water. Het gevolg van ongebreidelde en uiteindelijk niet duurzame groei van de huizenmarkt (lees het rapport van de Tweede Kamer hierover).
Toch ben ik wel optimistisch. We moeten door dit dal heen om onszelf opnieuw te vinden. Onze nieuwe positie bepalen. Als mens, als Nederland en als continent Europa. Daarbij zit de sleutel volgens mij erin om het oude met het nieuwe te verbinden. Een soort oude wijn in nieuwe zakken, maar dan positief.

PostNL
In de trein naar huis dacht ik toen aan diverse voorbeelden, maar degene die mij het meest bijbleef is PostNL en de webwinkels. Jarenlang werd het nieuws gedomineerd door berichten over het instorten van de postmarkt. Bedrijven sturen rekeningen tegenwoordig digitaal en/of rechtstreeks naar de bank en weinig mensen weten nog hoe je een handgeschreven brief maakt.
Maar... steeds meer mensen weten wel hoe www.bol.com en allerlei andere webwinkels werken en iedereen bestelt er lustig op los. Jaar na jaar stijgen de verkopen via internet en dalen de verkopen in de reguliere winkels.
Regelmatig komt de bezorger van PostNL ook bij mij aan de deur met een pakketje voor thuis of voor de buren. Hij kent ons inmiddels al een beetje (net als de vroegere postbode).
Kortom PostNL kan door de internetwinkels zich meer op de pakketmarkt te richten. Gevolg: PostNL kan zich beter handhaven (groei 2011-2012 was 9,5-20%). Maar die koerswijziging gaat niet vanzelf. Zeker niet als je in een oud systeem zit, wat langzaam verdwijnt. Daarvoor moet je door een crisis, een dal en uithoudingsvermogen om er weer uit te klimmen. Dat vraagt inzicht, loslaten en je bakens durven verzetten. Ik hoop dat PostNL er weer helemaal bovenop komt.

Het gezegde crisis is een kans is naar mijn idee zeker waar. Optimistisch realisme is daarvoor, volgens mij, erg belangrijk en helpt om kansen te zien en vooruit te komen.

Betalen alle klanten mee?

Gisteravond laat werd bekend dat het Cypriotische parlement het voorstel voor een spaardersheffing heeft verworpen.
Maar met deze eis vanuit de EU is wel een deur open gezet. Je spaargeld is, hoe klein ook en ondanks alle beloften van politici, niet veilig.
Maar ik vroeg me af waarom alleen spaarders hun geld kwijtraken? Je hebt ook mensen die via hun bank een kaptaal beleggen in aandelen, obligaties en andere producten. Daar hoor ik niets over. Want ook zij hebben kapitaal op de bank staan, maar zijn zelf actief in het investeren. En dat terwijl de banken met het geld van spaarders ook beleggen, investeren, etc. Weet iemand of ook mensen die beleggen ook geraakt worden en zo nee waarom niet?

Nieuw kolonialisme?

We kennen allemaal de fantastische verhalen over China. De economie blijft maar groeien en ze kopieren alles wat los en vast zat. Vorige week maandag mocht aanwezig zijn bij de inauguratie van het nieuwe bestuur van de Nederlands Chineese Kamer van Koophandel. Naar aanleiding daarvan ben ik gaan nadenken over de rol van China in de wereld en de effecten daarvan voor Nederland. Daarover dit blog.

Als Nederland hebben we veel productie overgebracht naar China. Voor de crisis kwam dat regelmatig in het nieuws. Ook nu nog komen veel van onze goederen uit China. De transportkosten en importheffingen wegen niet op tegen de hogere productiekosten die hier in het Westen betaald moeten.
Daarmee zijn we voor onze economische groei dus al in zekere mate afhankelijk geworden van China. Zonder China zouden bedrijven minder winst maken en zou de economie hier dus minder groeien. Daarvoor moeten we China dankbaar zijn. Tegelijkertijd heeft China goed gezien dat het die investeringen goed kan gebruiken voor de eigen groei.

Ondertussen is China heel goed in het kopieren van wat we in het Westen bedenken en ontwerpen. China zuigt als het ware alle kennis op en gebruikt die vervolgens voor het eigen voordeel. Recent stond in dagblad De Pers een uitgebreid artikel over het kopieren van internetspelletjes om geld te verdienen. Overigens hoeven ze het voor het geld niet te doen, want China is een relatief rijk land aan het worden. Uit de reportages op het NOS-journaal, maar ook uit verhalen van mensen die het land bezocht hebben blijkt dat China steeds rijker wordt. Dit geldt vooral voor de steden, het platteland blijft erg achter.
China heeft van nature (door de omvang en ligging van het land) veel natuurlijke hulpbronnen zoals olie, kolen en andere delfstoffen. Daardoor kunnen ze veel dingen helemaal zelf maken, nadat ze de techniek uit andere landen geleerd hebben. Datgene wat ze niet hebben halen ze uit andere werelddelen zoals Afrika.

Nu China veel eigen rijkdommen heeft kan het gaan investeren in andere landen. Nederland is daar een van de landen bij. Recent las ik een artikel dat Schiphol erover denkt om de borden ook in het Mandarijn te gaan maken om alle Chineese passagiers tegemoet te komen. Ook zijn Chinezen op zoek naar mogelijkheden om geld in Nederland te investeren. Ze willen niet zelf komen, maar zijn juist op zoek naar startende en hooginnovatieve bedrijven om hen verder te helpen.

Wat betekent dit nu voor Nederland. Als we niet oppassen maken we onszelf op de lange termijn voor verdere economische groei teveel afhankelijk van China. Ik zie een risico dat we de relatie met China scheef groeit. De invloed van China op het wereldtoneel zal de komen de decennia denk ik alleen maar toenemen. Ze trekken hun been sterk bij en gaan nu eigenlijk door een soort industriele revolutie op naar een consumptiemaatschappij. Welk effect dit heeft op het interne politieke systeem vind ik lastig om te duiden.
Als wij als Nederland economisch willen blijven groeien en we blijven leunen op China, kunnen zij steeds meer gaan dicteren en ons voorschrijven hoe zij zaken willen. Een soort nieuw kolonialisme, alleen dan in een andere vorm en via de macht van de economie in plaats van geweld.

De vraag is dus hoe wij onze standaard kunnen behouden en laten groeien zonder dat de verhoudingen met China uit balans raken. Op dit moment gaat het nog goed, maar hierover nadenken kan geen kwaad. Ik heb daar zelf ideeen over, maar die volgen een volgende keer.