Een vakantiebeeld met andere ogen

Dit jaar heb ik heerlijk van mijn vakantie genoten in het gehucht Julienrupt in de Vogezen. Een prachtig gebied met mooie natuur en roemruchte geschiedenis. En dit blog gaat vooral over de beruchte geschiedenis en hoe er opeens een beeld op mijn netvlies kwam toen wij met de auto van het dorpje Le Tholy naar Julienrupt reden. Het was een, vond ik zelf, ook wel schokkend beeld.

Ik zag namelijk voor mij hoe de Duitsers in 1940 van Le Tholy naar Julienrupt reden. Vanaf de weg kun je namelijk overduidelijk de kerk zien liggen tegen de berg (de foto hierboven komt het meest in de buurt van dat beeld).
Vervolgens stelde ik mij voor hoe de overwinningsroes voor de soldaten moet zijn geweest.
Net dorpje 1 ingenomen en in de verte is de kerk van dorpje 2 al in zicht. Zonder al te veel tegenstand aan het einde van de dag in het volgende dal waar de tenten opgeslagen kunnen worden: Yes!

Toen ik dat beeld voor me had ging er meteen een lijntje naar vandaag de dag. Hoe zouden militairen zich tegenwoordig voelen als ze met zo'n zelfde beeld geconfronteerd werden. Of dat nu in Irak, Afghanistan, Congo, of waar dan ook ter wereld is. Je bent getraind om te winnen, je missie is duidelijk, je wilt winnen en je ziet het volgende dorpje op de weg naar de eindoverwinning liggen. Voelen zij zich dan net zoals de Duitsers zich in 1940 voelden?
En wat zou het betekenen als onze soldaten zich tegenwoordig hetzelfde voelen als de Duitsers toen? Mogen zij dat wel omdat zij voor een, in onze ogen, goede zaak vechten en de Duitsers destijds niet?

Er zijn verschillende antwoorden mogelijk, afhankelijk van de invalshoek die je kiest en die je durft te kiezen. Zelf ben ik er nog niet uit. Daarvoor bekijk ik het nog teveel vanuit die invalshoeken. Maar dat gaat vast nog wel komen.

Poëtische uitspatting

 

Rust

Stil

Zweven

 

Angst

Vrees

Beven

 

Lach

Durf

Leven

 

 

 

 

Waarom je je hypotheek NIET moet aflossen

Ik ben er bijna ingestonken. Iedereen roept dat ik mijn hypotheek moet aflossen, want dat scheelt in schuld. Daar valt niets tegenin te brengen. Maar de afgelopen dagen stelde ik mezelf de vraag: wat levert het me nu echt op? Want aflossen is in mijn geval niet perse nodig. Ik hoef minder rente te betalen, maar de belasting betaalt een stukje mee en wat gebeurd er met de rente die ik eigenlijk over mijn spaarpot zou krijgen. Kortom ik ben gaan rekenen. Conclusie: aflossen KOST (onder de oude regels) geld. Pas als de hypotheekrenteaftrek op 0% staat en de spaarrente laag blijft ga je echt er aan verdienen. Waarom dat lees je hieronder in een rekenvoorbeeld.

Jeuk

Heeft Diederik toch ook niet wat jeuk?
(bron foto: www.vk.nl)

Snel heb ik het niet, maar vandaag had ik er last van. Jeuk van politieke ideeën en plannen. Ieder individu en iedere partij mag zijn of haar ideeën en plannen hebben. Ik ben het er soms wel en soms niet mee eens, dat hoort erbij. Het gaat bij mij jeuken wanneer er absoluut geen enkele logica, behalve korte termijn winst, in te ontdekken valt. Vandaag had ik er last van toen ik hoorde dat Diederik Samson de spaarpotten van Nederland wil aanspreken om de economie te stimuleren. Het verhaal vind je HIER. En mijn jeuk kwam door de volgende punten.

Music & Lyrics

Op mijn iPhone staan momenteel 653 nummers. Van rap tot klassiek en van pop tot trance. Heerlijk om in de shuffle naar te luisteren als ik bijvoorbeeld op de fiets zit naar het station. De meeste nummers zijn gewoon lekker om naar te luisteren en roepen niets bijzonders op. Daarnaast zijn er een paar nummers die bijzondere herinneringen oproepen. En dat heeft alles te doen met Music & Lyrics. 

Familie is voor het CDA meer dan gezin

De koninklijke familie (bron www.shownieuws.tv)

Gisteren presenteerde Sybrand Buma zijn, en daarmee de CDA-, visie op de Nederlandse samenleving. Dat deed hij aan de hand van zeven principes. Principes die ik zelf heel erg herken. In de media werd een van de principes direct vertaalt naar een oud principe van het CDA. Het principe 'familie is ons fundament' werd vertaald naar 'het gezin als hoeksteen van de samenleving'. Wellicht voor sommigen woordenspel, maar in mijn beleving zijn het twee verschillende dingen.

Werkloosheid als kans

www.nos.nl

De afgelopen maanden dwalen de gedachten van de hoge werkloosheid in Europa door mijn hoofd. Naast die van Nederland ook die in Zuid-Europa. In het bijzonder Spanje. Toen dacht ik terug aan de tijd dat ik een bijbaan had in een herenmodezaak waar ze Gant verkochten. Dat werd in mijn tijd vooral in Spanje en Portugal gemaakt. Tegenwoordig steeds meer in China. Waarom? Wordt het langzamerhand niet tijd om dingen weer 'lokaal' te gaan produceren? Is de werkloosheid geen kans?

Op 25 april meldde de NOS dat het aantal werklozen in Spanje gestegen was tot 6 miljoen en dat in 2 miljoen gezinnen niemand werk had. De werkloosheid had een hoogte van 27% bereikt. Enorm hoog.
De economie ligt helemaal stil. Is dat niet juist een kans? Moet Spanje, maar ook Nederland zichzelf niet aantrekkelijk maken om de productie weer naar toe te brengen?

Van diensten terug naar goederen
Veel Europeese landen hebben de productie overgebracht naar lage lonen landen. Eerst naar Polen en later naar China. Vooral Nederland was en is steeds meer een diensten-economie geworden. Met een afvlakkende bevolkingsgroei lijkt, naar mijn idee, de markt voor vraag en vooral voor aanbod van diensten verzadigd.
Volgens mij moeten we een stukje terug en deels zelf dingen weer gaan produceren. In de supermarkten zien we alweer dat lokaal geproduceerd voedsel steeds meer zichtbaar wordt. Al was het alleen al om onszelf niet volledig afhankelijk te maken van anderen. Daarnaast worden kennis en innovatie respectievelijk behouden en gestimuleerd.

Voorbeelden in Amerika en Duitsland
Een aantal jaren geleden zag ik een reportage van RTL-correspondent Erik Mouthaan in Amerika. Hij liet daar een fabriek van eetstokjes zien die weer operationeel was geworden. Mensen in de stad waren bereid voor lager loon te werken, zolang ze maar werk hadden. Ze waren gemotiveerd om te werken, want dat bood hen ook kansen. Einde van de reportage was dat de fabriek genoeg produceerde om stokjes te exporteren naar China in plaats van ze te importeren.

Ook in een uitzending van Nieuwsuur kwam een voorbeeld langs uit Duitsland. Daar worden innovatie en productie steeds meer gecombineerd en werkt het.

Uitdaging
Onze economie heeft ons veel welvaart gebracht. We zijn gewend aan een bepaalde levensstandaard en een bepaald inkomen. Maar komt er niet een moment dat we weer toe kunnen met lagere lonen, terwijl we dezelfde levensstandaard behouden? Dat zal een uitdaging zijn, maar dan is de werkloosheid in Europa in mijn ogen een kans.