Vooruitgang door de samenleving, niet door politiek

De verkiezingen zijn op de kop af vandaag 1 maand geleden geweest. De VVD en PvdA kwamen als grootsten uit de bus en zijn tot elkaar veroordeeld. Inmiddels ligt het eerste deelakkoord er en is duidelijk geworden dat het er maximaal vier jaar gesteggeld gaat worden. Twee partijen met een totaal verschillende visie op de rol van de overheid. Dat kan maar één ding betekenen. De politiek staat vier jaar stil. Gelukkig gaat de samenleving door.

Beiden hebben de overheid nodig
Hoewel de VVD en PvdA verschillend tegen de rol van de overheid in de samenleving aankijken hebben ze één ding gemeen. Beiden hebben ze de overheid nodig.
Vanuit de visie van de PvdA is het goed om zoveel mogelijk collectief georganiseerd worden (dus de overheid) om dingen als geld en andere zaken gelijk te verdelen.
De VVD heeft de overheid op dit moment nodig vanwege haar eigen achterban van ondernemers. De overheid geeft veel opdrachten aan het bedrijfsleven en staat garant voor vele miljoenen aan investeringen. Zonder die investeringen zou het economisch nog slechter gaan.

Kosten omlaag, inkomsten omhoog
Toch is er wel een belangrijk verschil tussen de twee partijen. De VVD richt zich op het terugbrengen van de kosten, terwijl de PvdA meer kijkt naar het vergroten van de inkomsten. En als ze daar niet uitkomen gaan ze in het midden zitten. Kijk naar de forensentaks. Die wordt niet afgeschaft, maar daartegenover staat dat de assurantiebelasting omhoog gaat. Andersom wordt de stufie omgezet naar een sociaal leenstelsel. Kortom alles wordt netjes tegen elkaar uitgeruild, maar per saldo lijkt er nog weinig te veranderen.

Oplossingen uit de samenleving
Ik hoor in de Tweede Kamer dat zelden de vraag gesteld wordt of Den Haag wel regels moet blijven maken. Het vertrouwen in de samenleving is zoek. Terwijl de samenleving veel dingen heel goed zelf kan regelen. De samenleving weet heel goed dat er bezuinigd moet worden en is realistisch en creatief in. Gisteravond zat ik nog met twee schooldirecteuren om de tafel. Alle directeuren waren met elkaar om de tafel gaan zitten nadat ze van de wethouder gehoord hadden dat er bezuinigd ging worden. Was dat een leuke boodschap? Nee, maar ze begrepen het wel. Ook dat zij daarbij moeten inleveren. Ze waren zelf met een lijst gekomen met punten waarop prima bezuinigd kon worden. Helaas keek het College daar anders tegenaan. Terecht dat ze vervolgens naar de politieke partijen gingen om hun boodschap aan ons mee te geven. Ze vertelden dat ouders al aan het meedenken waren. Geweldig! Daar waar de politiek er niet uit komt zoekt de samenleving zelf wel oplossingen. En dan moeten wij voorkomen dat ze daarin gefrustreerd worden door onnodige en onwenselijke regels. Dat is wel de boodschap die het CDA heeft. Vertrouwen in mensen, vertrouwen in de samenleving.

Ik hoop dat de VVD en PvdA kijken naar alle intitiatieven uit de samenleving en die de ruimte geven. Dat kan door los te laten. Als dat niet gebeurd staar de politiek vier jaar stil, terwijl de sameleving doorgaat.

Eerste CDA-lijsttrekkersdebat: Een degelijk psalmenvoorspel

Onder het prachtige orgel van even mooie Laurenskerk in Rotterdam werd (zover de microfoons dat toelieten) het eerste lijsttrekkersdebat van het CDA gehouden. Goed dat het CDA dit doet, maar ik moest het debat even laten bezinken om me er echt een goede mening over te vormen. En na een nachtje slapen kom ik tot de conclusie dat het, om in orgel en kerkelijke termen te blijven, een degelijk psalmenvoorspel was met hier en daar een klank die eruit sprong.

Degelijk
Om met het degelijke te beginnen. Alle kandidaten hadden zich goed voorbereidt (de spanning was bij de meesten van hun gezichten af te lezen). Wat dat betreft kunnen op basis daarvan in ieder geval al zes plaatsen op de kieslijst gevuld worden. Ieder met zijn of haar eigen portefeuille. Zo ging Henk Bleker voor de economie, Madeleine van Toorenburg voor veiligheid en justitie, Marcel Wintels voor onderwijs, enzovoort. Door de vragen die de kandidaten elkaar stelden gaven ze elkaar ook nog even een goede voorzet om de inhoudelijke boodschap van het CDA nog eens te benadrukken. Een hele goede inhoudelijke boodschap overigens.
Kortom de inhoud stond gisteren voorop en niemand viel elkaar af. Misschien wel omdat ze elkaar straks weer nodig hebben. In de politiek mag het debat echter scherp zijn, zolang je daarna maar weer een biertje met elkaar kunt drinken.

Extra klank
Toch werd er hier en daar wat extra klank aangebracht in het gesprek (debat mag je het eigenlijk niet noemen). Bijvoorbeeld door het hele concrete voorbeeld van Liesbeth Spies over het regelvrij bouwen en haar relativerende opmerking over haar puberdochters. Zij was een van de weinigen die ook echte lachte en er met plezier stond.
De dissonant van de avond vond ik Henk Bleker. Bewust of onbewust was er een duidelijk zichtbare afstand tussen hem en Sybrand Buma. Die werd extra geaccentueerd toen hij zich tussen Sybrand en Mona Keijzer wrong. Ik kan me niet voorstellen dat dit onbewust ging. Het laat wel zien dat Henk een vechter is die zichzelf een weg naar voren kan banen. Alleen kwam het op mij niet over als natuurlijk en charismatisch, iets waar ik wel naar op zoek ben.

Winnaar?
Nee, op basis van dit debat heb ik nog geen winnaar kunnen ontdekken. Als ik dan echt moet kiezen, kies ik voor Liesbeth met Sybrand als tweede. Sybrand was degelijk, gaf weliswaar niet altijd antwoord op de vraag, maar stond er wel natuurlijk en leek zich, samen met Liesbeth, het meest op zijn gemak te voelen. In hen zag ik de eigenschappen die ik in een eerdere blog over de leider heb geschreven. 

Aanstaande vrijdag zie ik de zes kandidaten weer, maar dan in Zeist. Ik hoop dat ze dan van de psalmen naar het stevigere werk gaan van Bach of meer moderne muziek. Dat zij zich positioneren ten opzichte van de andere politieke partijen. Wanneer er vragen gesteld mogen worden is dit in ieder geval de mijne: Waarom is het CDA-geluid beter voor Nederland dan dat van de andere partijen?
Ik ben heel benieuwd of ze van het psalmenvoorspel gisteren kunnen groeien naar naar dit mooie standaardwerk van Johann Sebastiaan Bach dat iedereen kent en de echte leider op kan staan. 

Tegenwoordig is alles voor de Tweede Kamer

In de media wordt veel gesproken over het lijsttrekkersdebat van gisteravond. Ook het debat op Radio 1 was niet om over naar huis te schrijven. Dat komt ervan als ook de komende verkiezingen eigenlijk nog maar over een ding gaan: alles is voor de Tweede Kamer.

Alles is voor de Tweede Kamer. Het lijkt er nu wel echt op. Natuurlijk zijn de komende verkiezingen erg belangrijk voor het voortbestaan van het Kabinet en wellicht helpt deze manier om meer mensen naar de stembus te krijgen, maar dan stemmen de mensen niet voor de juiste motieven. Helaas moet tegenwoordig iedere verkiezing gekoppeld worden aan wat er in de Tweede Kamer gebeurd en of het kabinet het wel goed doet. Van gemeenteraad tot Europa.

Ik vind dat jammer. Het lijkt te bewijzen dat alleen de Tweede Kamer het belangrijkste is en dat politici in de andere bestuurslagen te weinig mensen op de been kunnen brengen om te stemmen voor belangrijke bestuurslagen. Zou hierdoor de kloof tussen politiek en publiek niet alleen maar vergroot worden? Zijn inwoners van een dorp dan zo weinig meer betrokken bij hun eigen dorp dat ze zich alleen laten leiden door landelijke thema's? Of moeten landelijke partijen op lokaal niveau hun programma nog meer afstemmen op wat er landelijk gebeurd? Risico van dat laatste is dat ze geen eigen geluid meer laten horen.

Wat er gebeurd in de Tweede Kamer is erg belangrijk. Met de verkiezing voor dit niveau van onze politiek wordt veel bepaald wat er in Nederland gebeurd. Zaken die uiteindelijk de provincie en de gemeente moeten uitvoeren. Ik vraag me regelmatig af waarom bepaalde dingen op landelijke niveau bepaald moeten worden, terwijl de gemeente of de provincie daar beter zelf over kan gaan. Dat wil zeggen dat een gemeente zelf bepaald of iets geregeld moet worden in plaats van alleen maar hoe. Of dat moment weer komt weet ik nog niet, juist omdat het landelijke, lees Tweede Kamer, op dit moment het belangrijkste podium is om op te acteren.

Niet lang geleden vertelde iemand mij iets heel moois. De politiek is de enige 'bedrijfstak' die zijn eigen regels en daarmee haar eigen grenzen bepaald. Dat gebeurd op ieder niveau van de politiek. In de media lijkt dat nu vooral op de Tweede Kamer van toepassing. Ik hoop dat het minder wordt en niet alles meer voor de Tweede Kamer is.