Er wordt altijd veel gesproken over de rol van geloof en religie in de politiek. Discussies binnen en buiten het CDA of de C er nog wel in hoort. Ik vind van wel. Dat heeft voor mij te maken met de waarden waar vanuit ik politiek bedrijf, beslissingen neem en de bron waar die op gebaseerd zijn. Daarom een kort blog over hoe ik aankijk tegen politiek en geloof en daarbij in het bijzonder naar mijn eigen partij.
Voor mij horen politiek en geloof bij elkaar. Iedereen neemt namelijk beslissingen vanuit zijn of haar overtuiging. Daarbij maakt het niet uit of dat nu een christelijke, sociaal-democratische, socialistische of liberale overtuiging is. In mijn beleving zijn politiek en geloof dus per definitie met elkaar verbonden.
Alle politieke stromingen hebben een bron. Of dat nu een boek is, meerdere boeken, een of meer personen is volgens mij irrelevant. En ook die personen hebben die ideeën ergens vandaan. Het gaat erom dat je nooit zo maar iets doet, zomaar beslist. Zeker niet in de politiek. Dat doe je op basis van de bril waardoor je naar de wereld kijkt.
Ik kijk op door een bril naar de wereld en heb mijn visie op hoe de samenleving ingericht zou moeten worden en welke rol de overheid daarin moet spelen. En dat is een christelijke bril. Maar wel een specifieke christelijke bril.
Ik geloof en beleef mijn geloof op een bepaalde manier en in een bepaalde traditie. Vanuit die waarden en normen leef ik ook. Daarom voel ik mij prettiger in de hervormde kerk en minder in andere protestantse stromingen.
De C van het CDA staat voor mij voor de waarden op basis waar vanuit ik politiek bedrijf. Het christelijk geloof, de bijbel zijn daarbij de bron. Dat betekent niet dat alleen mensen die geloven bij het CDA horen. Juist niet. Dat komt omdat het in mijn beleving gaat om gedeelde waarden en respect. Wanneer iemand de waarden van CDA'ers deelt en vanuit die waarden beslissingen wil nemen is hij/zij, ongeacht zijn/haar achtergrond of geloof, meer dan welkom bij het CDA. Want blijkbaar voelt die ander het appèl dat gedaan wordt op die christen-democratische waarden. Een soort van roeping.
In de komende tijd wil ik een aantal blogs wijden aan wat dit concreet in de praktijk voor mij betekent. Zo zal het onder andere gaan over de rol van de overheid in de samenleving, de kracht van de samenleving zelf, hoe we met onze omgeving (groot en klein) om gaan en nog een aantal thema's.
Daarbij is verbinden voor mij een heel belangrijk begrip. Het verbinden van belangentegenstellingen. Want voor gelukkige mensen heb je naar mijn overtuiging niet alleen economische groei nodig, maar ook natuur, andere mensen, sociale netwerken, ja heb je alles nodig wat er op deze aardbol gebeurd.
woensdag 13 maart 2013
dinsdag 5 maart 2013
Afscheid van het managementdashboard
De vorige blog nam ik afscheid van Sinterklaas. Nu neem ik weer afscheid.
Wanneer je een nieuwe baan hebt of een compleet nieuw takenpakket krijgt, neem je afscheid van de dingen die je deed. Dat ga ik de komende tijd doen, want per 1 maart heb ik een nieuw takenpakket gekregen bij een andere afdeling van de directie bedrijfsvoering van het ministerie van Economische Zaken. En dan kijk je even terug. In dit geval, met gemengde gevoelens, naar wat mij het meest bij zal blijven als mijn eerste 'kindje': het managementdashboard.
Donderdag 7 maart aanstaande bespreekt de ambtelijke top het vierde dashboard 2012. Een mooi moment. Het jaar is klaar en dus kijken we ook daarbij terug.
In september 2011 werd ik gevraagd om samen met een aantal collega's verder te gaan bouwen aan een dashboard met sturingsinformatie voor de bestuursraad van het ministerie. En die informatie moest gaan over financien en bedrijfsvoeringsthema's zoals personeel, externe inhuur en ziekte verzuim. Het was heel mooi, want er was al het nodige werk gedaan.
Er lag een hele rits aan indicatoren waarop gestuurd moest worden. Begrijpelijk, want stuk voor stuk waren het indicatoren die iets zeiden. Maar ik kreeg het gevoel alsof we de directeur van KLM in de cockpit van een vliegtuig gingen zetten en de boodschap meegaven: 'Succes, we willen graag naar London.' Dat gaat hem niet worden.
In mijn visie moest het dashboard voor de bestuurders zo eenvoudig zijn als dat van een auto. Daarbij zijn de auto en het dashboard daarvan een middel om van punt A naar punt B te komen. Niet meer en niet minder. En om op de eindbestemming te komen heeft de auto minimaal een snelheidsmeter nodig om het riscio op boetes te verkleinen en een bezinemeter om te bepalen of er getankt moet worden. Anders haal je het ook niet.
Kortom: de gegevens die in ons managementdashboard moest komen moest gerelateerd zijn aan vastgelegde afspraken/doelen die meetbaar waren. Afspraken met de Tweede Kamer (begroting, betaaltermijnen, beantwoording van vragen, etc.) of intern over het bereiken van de taakstelling (in mensen en geld) en ziekteverzuim.
In samenwerking met collega's van financiën, beleids-DG's, HRM en P&C zijn we tot acht indicatoren gekomen, waarbij we systemen hadden die ons van gegevens konden voorzien.
Maar dan ben je er nog niet. Zoals ik al zei, het dashboard is een middel. Een middel om te bepalen of bijgestuurd moet worden. Dat betekent gegevens analyseren, maar belangrijker nog: het verhaal achter de cijfers horen. Een 8 is maar een 8 tot je weet of het om de buitentemperatuur gaat of het nummer van fu yong hi bij de chinees.
En dan ook vanuit verschillende invalshoeken er naar kijken. Want om een (beleids)doel te halen heb je geld, mensen en andere middelen nodig. Het was bijzonder om te zien hoe bleek dat collega's van verschillende onderdelen meer met elkaar gemeen hadden dan eerst werd gedacht en hoe ze samen de ambtelijke top konden helpen bepalen of er meer gas gegeven moest worden, juist moest worden geremd of dat het tijd was om te tanken.
Het was bijzonder om te zien hoe er naar het dashboard werd uitgekeken en het een plaats kreeg in de sturingscyclus van het minsterie. Dat er minder werd geklaagd over of de cijfers klopten, maar dat er gewerkt werd om de cijfers goed in het systeem te krijgen.
Het dashboard gaat in 2013 groeien naar een dashboard voor het hele ministerie, niet alleen de beleidskern. Die groei heb ik nog in gang mogen zetten, maar ik zal het niet afmaken.
Het is voor het eerst dat ik het gevoel heb afscheid te moeten nemen van een 'kindje'. En dat terwijl ik me toen ik ging werken nooit een 'lovebaby' te willen hebben. Het voelt heel gek, ergens wil ik het niet, maar er ligt ook een mooie nieuwe uitdaging. Hierbij komen sturing en een mogelijk dashboard ook om de hoek kijken.
Ik ben heel dankbaar om, samen met alle collega's die op één of andere manier hebben bijgedragen of dat nog steeds doen, te hebben mogen bijdragen aan een stukje van de sturing van het ministerie. Zonder alle collega's was het niet gelukt de ambtelijke top in staat te stellen eventueel bij te sturen.
Ik hoop dat het dashboard door mag blijven groeien. Niet in aantallen indicatoren, wel in betekenis als instrument om te sturen. Een instrument om het gesprek aan te gaan en te bepalen of er gas bij moet of niet. Of het dus nodig is om bij te sturen om de doelen van het ministerie voor de samenleving te bereiken. Want uiteindelijk gaat het daarom.
Wanneer je een nieuwe baan hebt of een compleet nieuw takenpakket krijgt, neem je afscheid van de dingen die je deed. Dat ga ik de komende tijd doen, want per 1 maart heb ik een nieuw takenpakket gekregen bij een andere afdeling van de directie bedrijfsvoering van het ministerie van Economische Zaken. En dan kijk je even terug. In dit geval, met gemengde gevoelens, naar wat mij het meest bij zal blijven als mijn eerste 'kindje': het managementdashboard.
Donderdag 7 maart aanstaande bespreekt de ambtelijke top het vierde dashboard 2012. Een mooi moment. Het jaar is klaar en dus kijken we ook daarbij terug.
In september 2011 werd ik gevraagd om samen met een aantal collega's verder te gaan bouwen aan een dashboard met sturingsinformatie voor de bestuursraad van het ministerie. En die informatie moest gaan over financien en bedrijfsvoeringsthema's zoals personeel, externe inhuur en ziekte verzuim. Het was heel mooi, want er was al het nodige werk gedaan.
Er lag een hele rits aan indicatoren waarop gestuurd moest worden. Begrijpelijk, want stuk voor stuk waren het indicatoren die iets zeiden. Maar ik kreeg het gevoel alsof we de directeur van KLM in de cockpit van een vliegtuig gingen zetten en de boodschap meegaven: 'Succes, we willen graag naar London.' Dat gaat hem niet worden.
In mijn visie moest het dashboard voor de bestuurders zo eenvoudig zijn als dat van een auto. Daarbij zijn de auto en het dashboard daarvan een middel om van punt A naar punt B te komen. Niet meer en niet minder. En om op de eindbestemming te komen heeft de auto minimaal een snelheidsmeter nodig om het riscio op boetes te verkleinen en een bezinemeter om te bepalen of er getankt moet worden. Anders haal je het ook niet.
Kortom: de gegevens die in ons managementdashboard moest komen moest gerelateerd zijn aan vastgelegde afspraken/doelen die meetbaar waren. Afspraken met de Tweede Kamer (begroting, betaaltermijnen, beantwoording van vragen, etc.) of intern over het bereiken van de taakstelling (in mensen en geld) en ziekteverzuim.
In samenwerking met collega's van financiën, beleids-DG's, HRM en P&C zijn we tot acht indicatoren gekomen, waarbij we systemen hadden die ons van gegevens konden voorzien.
Maar dan ben je er nog niet. Zoals ik al zei, het dashboard is een middel. Een middel om te bepalen of bijgestuurd moet worden. Dat betekent gegevens analyseren, maar belangrijker nog: het verhaal achter de cijfers horen. Een 8 is maar een 8 tot je weet of het om de buitentemperatuur gaat of het nummer van fu yong hi bij de chinees.
En dan ook vanuit verschillende invalshoeken er naar kijken. Want om een (beleids)doel te halen heb je geld, mensen en andere middelen nodig. Het was bijzonder om te zien hoe bleek dat collega's van verschillende onderdelen meer met elkaar gemeen hadden dan eerst werd gedacht en hoe ze samen de ambtelijke top konden helpen bepalen of er meer gas gegeven moest worden, juist moest worden geremd of dat het tijd was om te tanken.
Het was bijzonder om te zien hoe er naar het dashboard werd uitgekeken en het een plaats kreeg in de sturingscyclus van het minsterie. Dat er minder werd geklaagd over of de cijfers klopten, maar dat er gewerkt werd om de cijfers goed in het systeem te krijgen.
Het dashboard gaat in 2013 groeien naar een dashboard voor het hele ministerie, niet alleen de beleidskern. Die groei heb ik nog in gang mogen zetten, maar ik zal het niet afmaken.
Het is voor het eerst dat ik het gevoel heb afscheid te moeten nemen van een 'kindje'. En dat terwijl ik me toen ik ging werken nooit een 'lovebaby' te willen hebben. Het voelt heel gek, ergens wil ik het niet, maar er ligt ook een mooie nieuwe uitdaging. Hierbij komen sturing en een mogelijk dashboard ook om de hoek kijken.
Ik ben heel dankbaar om, samen met alle collega's die op één of andere manier hebben bijgedragen of dat nog steeds doen, te hebben mogen bijdragen aan een stukje van de sturing van het ministerie. Zonder alle collega's was het niet gelukt de ambtelijke top in staat te stellen eventueel bij te sturen.
Ik hoop dat het dashboard door mag blijven groeien. Niet in aantallen indicatoren, wel in betekenis als instrument om te sturen. Een instrument om het gesprek aan te gaan en te bepalen of er gas bij moet of niet. Of het dus nodig is om bij te sturen om de doelen van het ministerie voor de samenleving te bereiken. Want uiteindelijk gaat het daarom.
woensdag 5 december 2012
Afscheid van die goede Sint
Op 24 november zette u voet aan land in Oegstgeest
En bent u twaalf dagen bij ons geweest
Een brede glimlach tovert u op de gezichtjes van de kinderen het allermeest
Ook bij een mij wanneer iemand weer een bijzonder gedicht voorleest
Sint, dank u wel, we hebben allemaal weer van u mogen genieten
Van u en al uw vrolijke en verliefde pieten
Ik kijk op deze avond alweer uit naar uw komst volgend jaar
Kom weer met de boot en we staan met zijn allen op de kade voor u klaar.
En bent u twaalf dagen bij ons geweest
Een brede glimlach tovert u op de gezichtjes van de kinderen het allermeest
Ook bij een mij wanneer iemand weer een bijzonder gedicht voorleest
Sint, dank u wel, we hebben allemaal weer van u mogen genieten
Van u en al uw vrolijke en verliefde pieten
Ik kijk op deze avond alweer uit naar uw komst volgend jaar
Kom weer met de boot en we staan met zijn allen op de kade voor u klaar.
vrijdag 12 oktober 2012
Vooruitgang door de samenleving, niet door politiek
De verkiezingen zijn op de kop af vandaag 1 maand geleden geweest. De VVD en PvdA kwamen als grootsten uit de bus en zijn tot elkaar veroordeeld. Inmiddels ligt het eerste deelakkoord er en is duidelijk geworden dat het er maximaal vier jaar gesteggeld gaat worden. Twee partijen met een totaal verschillende visie op de rol van de overheid. Dat kan maar één ding betekenen. De politiek staat vier jaar stil. Gelukkig gaat de samenleving door.
Beiden hebben de overheid nodig
Hoewel de VVD en PvdA verschillend tegen de rol van de overheid in de samenleving aankijken hebben ze één ding gemeen. Beiden hebben ze de overheid nodig.
Vanuit de visie van de PvdA is het goed om zoveel mogelijk collectief georganiseerd worden (dus de overheid) om dingen als geld en andere zaken gelijk te verdelen.
De VVD heeft de overheid op dit moment nodig vanwege haar eigen achterban van ondernemers. De overheid geeft veel opdrachten aan het bedrijfsleven en staat garant voor vele miljoenen aan investeringen. Zonder die investeringen zou het economisch nog slechter gaan.
Kosten omlaag, inkomsten omhoog
Toch is er wel een belangrijk verschil tussen de twee partijen. De VVD richt zich op het terugbrengen van de kosten, terwijl de PvdA meer kijkt naar het vergroten van de inkomsten. En als ze daar niet uitkomen gaan ze in het midden zitten. Kijk naar de forensentaks. Die wordt niet afgeschaft, maar daartegenover staat dat de assurantiebelasting omhoog gaat. Andersom wordt de stufie omgezet naar een sociaal leenstelsel. Kortom alles wordt netjes tegen elkaar uitgeruild, maar per saldo lijkt er nog weinig te veranderen.
Oplossingen uit de samenleving
Ik hoor in de Tweede Kamer dat zelden de vraag gesteld wordt of Den Haag wel regels moet blijven maken. Het vertrouwen in de samenleving is zoek. Terwijl de samenleving veel dingen heel goed zelf kan regelen. De samenleving weet heel goed dat er bezuinigd moet worden en is realistisch en creatief in. Gisteravond zat ik nog met twee schooldirecteuren om de tafel. Alle directeuren waren met elkaar om de tafel gaan zitten nadat ze van de wethouder gehoord hadden dat er bezuinigd ging worden. Was dat een leuke boodschap? Nee, maar ze begrepen het wel. Ook dat zij daarbij moeten inleveren. Ze waren zelf met een lijst gekomen met punten waarop prima bezuinigd kon worden. Helaas keek het College daar anders tegenaan. Terecht dat ze vervolgens naar de politieke partijen gingen om hun boodschap aan ons mee te geven. Ze vertelden dat ouders al aan het meedenken waren. Geweldig! Daar waar de politiek er niet uit komt zoekt de samenleving zelf wel oplossingen. En dan moeten wij voorkomen dat ze daarin gefrustreerd worden door onnodige en onwenselijke regels. Dat is wel de boodschap die het CDA heeft. Vertrouwen in mensen, vertrouwen in de samenleving.
Ik hoop dat de VVD en PvdA kijken naar alle intitiatieven uit de samenleving en die de ruimte geven. Dat kan door los te laten. Als dat niet gebeurd staar de politiek vier jaar stil, terwijl de sameleving doorgaat.
Beiden hebben de overheid nodig
Hoewel de VVD en PvdA verschillend tegen de rol van de overheid in de samenleving aankijken hebben ze één ding gemeen. Beiden hebben ze de overheid nodig.
Vanuit de visie van de PvdA is het goed om zoveel mogelijk collectief georganiseerd worden (dus de overheid) om dingen als geld en andere zaken gelijk te verdelen.
De VVD heeft de overheid op dit moment nodig vanwege haar eigen achterban van ondernemers. De overheid geeft veel opdrachten aan het bedrijfsleven en staat garant voor vele miljoenen aan investeringen. Zonder die investeringen zou het economisch nog slechter gaan.
Kosten omlaag, inkomsten omhoog
Toch is er wel een belangrijk verschil tussen de twee partijen. De VVD richt zich op het terugbrengen van de kosten, terwijl de PvdA meer kijkt naar het vergroten van de inkomsten. En als ze daar niet uitkomen gaan ze in het midden zitten. Kijk naar de forensentaks. Die wordt niet afgeschaft, maar daartegenover staat dat de assurantiebelasting omhoog gaat. Andersom wordt de stufie omgezet naar een sociaal leenstelsel. Kortom alles wordt netjes tegen elkaar uitgeruild, maar per saldo lijkt er nog weinig te veranderen.
Oplossingen uit de samenleving
Ik hoor in de Tweede Kamer dat zelden de vraag gesteld wordt of Den Haag wel regels moet blijven maken. Het vertrouwen in de samenleving is zoek. Terwijl de samenleving veel dingen heel goed zelf kan regelen. De samenleving weet heel goed dat er bezuinigd moet worden en is realistisch en creatief in. Gisteravond zat ik nog met twee schooldirecteuren om de tafel. Alle directeuren waren met elkaar om de tafel gaan zitten nadat ze van de wethouder gehoord hadden dat er bezuinigd ging worden. Was dat een leuke boodschap? Nee, maar ze begrepen het wel. Ook dat zij daarbij moeten inleveren. Ze waren zelf met een lijst gekomen met punten waarop prima bezuinigd kon worden. Helaas keek het College daar anders tegenaan. Terecht dat ze vervolgens naar de politieke partijen gingen om hun boodschap aan ons mee te geven. Ze vertelden dat ouders al aan het meedenken waren. Geweldig! Daar waar de politiek er niet uit komt zoekt de samenleving zelf wel oplossingen. En dan moeten wij voorkomen dat ze daarin gefrustreerd worden door onnodige en onwenselijke regels. Dat is wel de boodschap die het CDA heeft. Vertrouwen in mensen, vertrouwen in de samenleving.
Ik hoop dat de VVD en PvdA kijken naar alle intitiatieven uit de samenleving en die de ruimte geven. Dat kan door los te laten. Als dat niet gebeurd staar de politiek vier jaar stil, terwijl de sameleving doorgaat.
maandag 4 juni 2012
Steek de vlag vaker uit!
Onze nationale driekleur. Rood, wit en blauw (en soms de oranje wimpel). En met het EK voor deur zie ik hem overal weer. Ook kijk ik altijd weer uit naar Koninginnedag en 4/5 mei als de mensen weer de vlag uitsteken. Een prachtig gezicht als in onze straat 30-40% van de mensen hun vlag buiten hangen. En iedere keer denk ik ook: Waarom doen we dat niet vaker? Waar is die traditie om op bijzondere dagen de vlag uit te steken?
Het gebeurd soms wel. Bij de verjaardagen van het koninklijk huis zie je hier en daar een vlag, maar echt vlaggen doen we niet. En dat heeft er volgens mij mee te maken dat we er niet bij stilstaan. Overigens maak ik me daar zelf ook schuldig aan. Vaak denk ik er pas aan als op het 8 uur journaal vermeld wordt dat onze majesteit haar verjaardag viert.
Van huis uit heb ik het ook niet echt meegekregen. We vlagden alleen op de dagen dat 'iedereen' vlagt. Verder niet, maar als het die dag was, gingen we er ook voor. Dat was altijd bijzonder. En het is ook bijzonder om de vlag buiten te hangen. Het is vaak een teken van feest. We zijn blij, want er is iemand jarig, of iemand is geslaagd voor zijn of haar diploma. Hopelijk winnen we dit jaar het EK!
Waarom vlaggen we dan toch niet zo vaak? We staan er niet bij stil, we hebben het van huis uit niet voldoende meegekregen. Maar zit er ook toch nog iets in ons DNA van 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg'. We zien de Amerikanen die constant de vlag buiten hebben hangen of op een of andere manier bij zich dragen. Moet het zo extreem? Nee, maar we uiten ons gevoel wel steeds meer en dus mag dat ook wel zichtbaar zijn in het vlaggen bij meer bijzondere dagen.
Als je de vlaginstructie erbij pakt staat er zelfs dat je iedere dag mag vlaggen. Er zijn bepaalde dagen waarop in ieder geval de Rijksoverheid vlagt en ik vind dat we dat met z'n allen zouden moeten doen. Het heeft iets bijzonders. We vieren met z'n allen zo vaak feest, waarom niet wat extra de vlag uitsteken? Zet het in je agenda, vertel het je kinderen. Op onze driekleur mogen we trots zijn, het laat zien dat we in Nederland wonen en daar trots op zijn.
Het gebeurd soms wel. Bij de verjaardagen van het koninklijk huis zie je hier en daar een vlag, maar echt vlaggen doen we niet. En dat heeft er volgens mij mee te maken dat we er niet bij stilstaan. Overigens maak ik me daar zelf ook schuldig aan. Vaak denk ik er pas aan als op het 8 uur journaal vermeld wordt dat onze majesteit haar verjaardag viert.
Van huis uit heb ik het ook niet echt meegekregen. We vlagden alleen op de dagen dat 'iedereen' vlagt. Verder niet, maar als het die dag was, gingen we er ook voor. Dat was altijd bijzonder. En het is ook bijzonder om de vlag buiten te hangen. Het is vaak een teken van feest. We zijn blij, want er is iemand jarig, of iemand is geslaagd voor zijn of haar diploma. Hopelijk winnen we dit jaar het EK!
Waarom vlaggen we dan toch niet zo vaak? We staan er niet bij stil, we hebben het van huis uit niet voldoende meegekregen. Maar zit er ook toch nog iets in ons DNA van 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg'. We zien de Amerikanen die constant de vlag buiten hebben hangen of op een of andere manier bij zich dragen. Moet het zo extreem? Nee, maar we uiten ons gevoel wel steeds meer en dus mag dat ook wel zichtbaar zijn in het vlaggen bij meer bijzondere dagen.
Als je de vlaginstructie erbij pakt staat er zelfs dat je iedere dag mag vlaggen. Er zijn bepaalde dagen waarop in ieder geval de Rijksoverheid vlagt en ik vind dat we dat met z'n allen zouden moeten doen. Het heeft iets bijzonders. We vieren met z'n allen zo vaak feest, waarom niet wat extra de vlag uitsteken? Zet het in je agenda, vertel het je kinderen. Op onze driekleur mogen we trots zijn, het laat zien dat we in Nederland wonen en daar trots op zijn.
dinsdag 8 mei 2012
Eerste CDA-lijsttrekkersdebat: Een degelijk psalmenvoorspel
Onder het prachtige orgel van even mooie Laurenskerk in Rotterdam werd (zover de microfoons dat toelieten) het eerste lijsttrekkersdebat van het CDA gehouden. Goed dat het CDA dit doet, maar ik moest het debat even laten bezinken om me er echt een goede mening over te vormen. En na een nachtje slapen kom ik tot de conclusie dat het, om in orgel en kerkelijke termen te blijven, een degelijk psalmenvoorspel was met hier en daar een klank die eruit sprong.
Degelijk
Om met het degelijke te beginnen. Alle kandidaten hadden zich goed voorbereidt (de spanning was bij de meesten van hun gezichten af te lezen). Wat dat betreft kunnen op basis daarvan in ieder geval al zes plaatsen op de kieslijst gevuld worden. Ieder met zijn of haar eigen portefeuille. Zo ging Henk Bleker voor de economie, Madeleine van Toorenburg voor veiligheid en justitie, Marcel Wintels voor onderwijs, enzovoort. Door de vragen die de kandidaten elkaar stelden gaven ze elkaar ook nog even een goede voorzet om de inhoudelijke boodschap van het CDA nog eens te benadrukken. Een hele goede inhoudelijke boodschap overigens.
Kortom de inhoud stond gisteren voorop en niemand viel elkaar af. Misschien wel omdat ze elkaar straks weer nodig hebben. In de politiek mag het debat echter scherp zijn, zolang je daarna maar weer een biertje met elkaar kunt drinken.
Extra klank
Toch werd er hier en daar wat extra klank aangebracht in het gesprek (debat mag je het eigenlijk niet noemen). Bijvoorbeeld door het hele concrete voorbeeld van Liesbeth Spies over het regelvrij bouwen en haar relativerende opmerking over haar puberdochters. Zij was een van de weinigen die ook echte lachte en er met plezier stond.
De dissonant van de avond vond ik Henk Bleker. Bewust of onbewust was er een duidelijk zichtbare afstand tussen hem en Sybrand Buma. Die werd extra geaccentueerd toen hij zich tussen Sybrand en Mona Keijzer wrong. Ik kan me niet voorstellen dat dit onbewust ging. Het laat wel zien dat Henk een vechter is die zichzelf een weg naar voren kan banen. Alleen kwam het op mij niet over als natuurlijk en charismatisch, iets waar ik wel naar op zoek ben.
Winnaar?
Nee, op basis van dit debat heb ik nog geen winnaar kunnen ontdekken. Als ik dan echt moet kiezen, kies ik voor Liesbeth met Sybrand als tweede. Sybrand was degelijk, gaf weliswaar niet altijd antwoord op de vraag, maar stond er wel natuurlijk en leek zich, samen met Liesbeth, het meest op zijn gemak te voelen. In hen zag ik de eigenschappen die ik in een eerdere blog over de leider heb geschreven.
Aanstaande vrijdag zie ik de zes kandidaten weer, maar dan in Zeist. Ik hoop dat ze dan van de psalmen naar het stevigere werk gaan van Bach of meer moderne muziek. Dat zij zich positioneren ten opzichte van de andere politieke partijen. Wanneer er vragen gesteld mogen worden is dit in ieder geval de mijne: Waarom is het CDA-geluid beter voor Nederland dan dat van de andere partijen?
Ik ben heel benieuwd of ze van het psalmenvoorspel gisteren kunnen groeien naar naar dit mooie standaardwerk van Johann Sebastiaan Bach dat iedereen kent en de echte leider op kan staan.
Degelijk
Om met het degelijke te beginnen. Alle kandidaten hadden zich goed voorbereidt (de spanning was bij de meesten van hun gezichten af te lezen). Wat dat betreft kunnen op basis daarvan in ieder geval al zes plaatsen op de kieslijst gevuld worden. Ieder met zijn of haar eigen portefeuille. Zo ging Henk Bleker voor de economie, Madeleine van Toorenburg voor veiligheid en justitie, Marcel Wintels voor onderwijs, enzovoort. Door de vragen die de kandidaten elkaar stelden gaven ze elkaar ook nog even een goede voorzet om de inhoudelijke boodschap van het CDA nog eens te benadrukken. Een hele goede inhoudelijke boodschap overigens.
Kortom de inhoud stond gisteren voorop en niemand viel elkaar af. Misschien wel omdat ze elkaar straks weer nodig hebben. In de politiek mag het debat echter scherp zijn, zolang je daarna maar weer een biertje met elkaar kunt drinken.
Extra klank
Toch werd er hier en daar wat extra klank aangebracht in het gesprek (debat mag je het eigenlijk niet noemen). Bijvoorbeeld door het hele concrete voorbeeld van Liesbeth Spies over het regelvrij bouwen en haar relativerende opmerking over haar puberdochters. Zij was een van de weinigen die ook echte lachte en er met plezier stond.
De dissonant van de avond vond ik Henk Bleker. Bewust of onbewust was er een duidelijk zichtbare afstand tussen hem en Sybrand Buma. Die werd extra geaccentueerd toen hij zich tussen Sybrand en Mona Keijzer wrong. Ik kan me niet voorstellen dat dit onbewust ging. Het laat wel zien dat Henk een vechter is die zichzelf een weg naar voren kan banen. Alleen kwam het op mij niet over als natuurlijk en charismatisch, iets waar ik wel naar op zoek ben.
Winnaar?
Nee, op basis van dit debat heb ik nog geen winnaar kunnen ontdekken. Als ik dan echt moet kiezen, kies ik voor Liesbeth met Sybrand als tweede. Sybrand was degelijk, gaf weliswaar niet altijd antwoord op de vraag, maar stond er wel natuurlijk en leek zich, samen met Liesbeth, het meest op zijn gemak te voelen. In hen zag ik de eigenschappen die ik in een eerdere blog over de leider heb geschreven.
Aanstaande vrijdag zie ik de zes kandidaten weer, maar dan in Zeist. Ik hoop dat ze dan van de psalmen naar het stevigere werk gaan van Bach of meer moderne muziek. Dat zij zich positioneren ten opzichte van de andere politieke partijen. Wanneer er vragen gesteld mogen worden is dit in ieder geval de mijne: Waarom is het CDA-geluid beter voor Nederland dan dat van de andere partijen?
Ik ben heel benieuwd of ze van het psalmenvoorspel gisteren kunnen groeien naar naar dit mooie standaardwerk van Johann Sebastiaan Bach dat iedereen kent en de echte leider op kan staan.
dinsdag 10 april 2012
Nieuwe energie uit oude molens
Wie heeft ze niet ooit op een foto gezien. De molens van de Kinderdijk. Mooie statige molens die nog steeds helpen om de polders droog te malen. Prachtig om te zien en gelukkig worden ze door een stichting beheerd en onderhouden. Zo zijn er door het hele land veel oude molens die fier overeind staan of opgeknapt worden en waarvan het zeker de moeite waard is om ze te behouden. Dat behoudt moet wat mij betreft niet alleen om het verleden te bewaren, maar ook omdat ze nog goed gebruikt kunnen worden. Met andere woorden: nieuwe energie in oude molens.
De molens van tegenwoordig die we op de Noordzee zien liggen of langs de dijk van Flevoland zijn allemaal bedoelt om energie op te wekken. In het bijzonder stroom. Vroeger werd met wind ook energie opgewekt, maar dan om water op te pompen, graan te malen, etc.
Nu is mijn vraag: Zouden die oude molens ook voor het opwekken van stroom gebruikt kunnen worden? Het zorgt voor behoudt van de molens, werkgelegenheid en stroom voor het elektriciteitsnet.
Uiteraard moet het rendabel zijn. Maar het schept ook werkgelegenheid. De molens moeten aangepast worden om in plaats van, of misschien wel tegelijk met, het oppompen van water. Kortom, er moet denk ik geïnnoveerd worden.
De oude molens kunnen niet uit zichzelf draaien. De kap moet in de wind gedraaid worden en de doeken gespannen worden. Met andere woorden, er is werk aan de winkel voor iemand die dat wil doen. Misschien iets voor de elektriciteitsbedrijven om iets terug te doen voor het cultureel erfgoed van Nederland en de werkgelegenheid.
Ik ben benieuwd of hier al eens over gedacht is of dat er voorbeelden van zijn in het land. Je slaat meerdere vliegen in een klap. En dat in een tijd waarin mensen meer kijken naar duurzaamheid, molens een deel van onze identiteit vormen en je nieuwe werkgelegenheid kunt creëren.
Wie haalt er nieuwe energie uit oude molens? Ik ben benieuwd!
De molens van tegenwoordig die we op de Noordzee zien liggen of langs de dijk van Flevoland zijn allemaal bedoelt om energie op te wekken. In het bijzonder stroom. Vroeger werd met wind ook energie opgewekt, maar dan om water op te pompen, graan te malen, etc.
Nu is mijn vraag: Zouden die oude molens ook voor het opwekken van stroom gebruikt kunnen worden? Het zorgt voor behoudt van de molens, werkgelegenheid en stroom voor het elektriciteitsnet.
Uiteraard moet het rendabel zijn. Maar het schept ook werkgelegenheid. De molens moeten aangepast worden om in plaats van, of misschien wel tegelijk met, het oppompen van water. Kortom, er moet denk ik geïnnoveerd worden.
De oude molens kunnen niet uit zichzelf draaien. De kap moet in de wind gedraaid worden en de doeken gespannen worden. Met andere woorden, er is werk aan de winkel voor iemand die dat wil doen. Misschien iets voor de elektriciteitsbedrijven om iets terug te doen voor het cultureel erfgoed van Nederland en de werkgelegenheid.
Ik ben benieuwd of hier al eens over gedacht is of dat er voorbeelden van zijn in het land. Je slaat meerdere vliegen in een klap. En dat in een tijd waarin mensen meer kijken naar duurzaamheid, molens een deel van onze identiteit vormen en je nieuwe werkgelegenheid kunt creëren.
Wie haalt er nieuwe energie uit oude molens? Ik ben benieuwd!
Abonneren op:
Posts (Atom)