Verwaarloosbare kans op paddenstoelwolken van Nederlandse makelij

Heb jij dat ook wel eens? Een vraag die zomaar in je naar boven komt, die wellicht heel gek klinkt, maar waar je toch over na gaat denken. Ik wel. Vanmorgen naar het station fietste. De vraag die in mijn hoofd spookte was: Waarom hebben wij eigenlijk zelf geen kernwapen?

Concrete aanleiding is de oorlogstaal van onze kleine driftkikker Noord-Korea. Een land wat mogelijk een kernwapen heeft en dat wellicht ook gaat inzetten. Als Nederland hebben wij, zover we weten, zelf geen kernwapens. Wel blijken er op luchtmachtbasis Volkel Amerikaanse kernwapens opgeslagen te liggen. Tenminste, een aantal jaren geleden. Maar nog steeds geen eigen kernwapens.

Voor zover ik op internet diverse bronnen heb nageslagen en ik kan alleen maar informatie vinden uit bronnen die niet vanuit de Rijksoverheid komen. Geen informatie bij het ministerie van defensie of buitenlandse zaken. Laat ik zeggen dat ik dat bijzonder vind, maar goed als je geen kernwapens wilt hebben hoef je er als overheid ook niet al te veel informatie over te hebben.

In diverse bronnen lees ik dat Nederland ze wel snel zelf zou kunnen maken. Maar de vraag blijft dan toch waarom doen we dat niet?
Is het te duur om er een te maken? Nee, dat is onzin. Wanneer de belangen groot genoeg zijn speelt geld geen rol. Dat zien we bij talloze onderwerpen in ons eigen land en Noord-Korea geeft ook liever geld uit aan kernwapens dan aan onderwijs.
Zijn onze belangen dan niet groot genoeg? Geven we onvoldoende om wat we hebben? Wellicht, want anders zou je er toch alles aan doen om je belangen te beschermen en verdedigen. Dus ook nucleaire wapens. We hebben ze al wel op ons grondgebied dus ergens... Alleen zijn wij niet degene die uiteindelijk op de knop drukken om ze af te vuren.
Langzaam kom ik wel bij een voor de hand liggend antwoord uit. Het is niet nodig want we werken samen. We zijn onderdeel van de NAVO en het blijft een feit dat afgesproken is dat een aanval op een land, een aanval op allen is. En dan kunnen we een beroep doen op Amerika, Frankrijk of Groot-Brittanie om ons te helpen. We hebben immers afgesproken/beloofd dat we elkaar zullen helpen. Maar zoals de Engelsen het zo prachtig zeggen: the proof of the pudding is in the eating.
En daar zit het hem nu net in. Geloof en hoop. We geloven in de handtekening die iedereen gezet heeft en hopen dat als puntje bij paaltje komt onze vrienden ons zullen helpen. Maar dat zal van veel afhangen zoals de omstandigheden waaronder we die vraag om hulp stellen.

Van het serieuze even weer naar alledag. Want een kernoorlog is hoogst onwaarschijnlijk (let op: niet onmogelijk!). En wellicht zijn onze belangen als Nederland inderdaad niet groot genoeg om een echte bedreiging te vormen waarvoor kernwapens de oplossing zouden kunnen zijn.
Het gedachtespinsel is er in ieder geval uit en mocht het ooit tot een Verenigde Staten van Europa komen is dit hele vraagstuk totaal niet meer van toepassing, want dan hebben we gewoon kernwapens, of we willen of niet.

PS: Wel nog deze paddenstoelwolk.... Wel van 'Nederlandse' makelij...

Twinkelende ogen van Armin van Buuren

Bron: volkskrant.nl

Vanavond was Armin van Buuren te gast bij De Wereld Draait Door. Op een gegeven moment kwam Trevor Guthrie naast hem zitten om unplugged een stukje van hun nummer te zingen. Daarna kwam hun optreden in Madison Square Garden (MSG) in New York.
De camera maakte een shot van Armin en wat mij daarin raakte waren zijn twinkelende ogen. Twinkelende ogen van puur genot, alsof hij weer op dat podium stond voor 20.000 mensen. Schitterend om te zien. Het geeft hem zoveel energie.
Zelf vind ik het geweldig om te zien hoe mensen helemaal opgaan in wat zij leuk vinden. Daar komt ook die twinkeling vandaan. Hij is steengoed in wat hij doet. Wat ik bij Armin ook mooi vind is dat hij telkens aangeeft dat hij het niet alleen kan en dat hij dat heel goed beseft. Hij heeft een geweldig team om hem heen staan. Ieder heeft zijn of haar eigen rol in het totaal. Zonder dat team zou hij niet staan waar hij nu staat, waarbij hij ook wel eens twijfelt: Moet ik MSG wel doen? Er staan stoelen! Maar hij laat zich overtuigen en geeft een geweldig concert.

Het einde van het gesprek ging over het concert tijdens de Koningsvaart op 30 april. Armin van Buuren feat. Het Koninklijk Concertgebouw Orkest en vice versa. Zien we dan weer die twinkeling? Ik ga in ieder geval kijken en luisteren. En zullen we ook bij onze nieuwe koning die twinkeling een keer zien? Ik hoop het wel.

Betalen alle klanten mee?

Gisteravond laat werd bekend dat het Cypriotische parlement het voorstel voor een spaardersheffing heeft verworpen.
Maar met deze eis vanuit de EU is wel een deur open gezet. Je spaargeld is, hoe klein ook en ondanks alle beloften van politici, niet veilig.
Maar ik vroeg me af waarom alleen spaarders hun geld kwijtraken? Je hebt ook mensen die via hun bank een kaptaal beleggen in aandelen, obligaties en andere producten. Daar hoor ik niets over. Want ook zij hebben kapitaal op de bank staan, maar zijn zelf actief in het investeren. En dat terwijl de banken met het geld van spaarders ook beleggen, investeren, etc. Weet iemand of ook mensen die beleggen ook geraakt worden en zo nee waarom niet?

Politiek heeft geloof nodig

Er wordt altijd veel gesproken over de rol van geloof en religie in de politiek. Discussies binnen en buiten het CDA of de C er nog wel in hoort. Ik vind van wel. Dat heeft voor mij te maken met de waarden waar vanuit ik politiek bedrijf, beslissingen neem en de bron waar die op gebaseerd zijn. Daarom een kort blog over hoe ik aankijk tegen politiek en geloof en daarbij in het bijzonder naar mijn eigen partij.

Voor mij horen politiek en geloof bij elkaar. Iedereen neemt namelijk beslissingen vanuit zijn of haar overtuiging. Daarbij maakt het niet uit of dat nu een christelijke, sociaal-democratische, socialistische of liberale overtuiging is. In mijn beleving zijn politiek en geloof dus per definitie met elkaar verbonden.
Alle politieke stromingen hebben een bron. Of dat nu een boek is, meerdere boeken, een of meer personen is volgens mij irrelevant. En ook die personen hebben die ideeën ergens vandaan. Het gaat erom dat je nooit zo maar iets doet, zomaar beslist. Zeker niet in de politiek. Dat doe je op basis van de bril waardoor je naar de wereld kijkt.

Ik kijk op door een bril naar de wereld en heb mijn visie op hoe de samenleving ingericht zou moeten worden en welke rol de overheid daarin moet spelen. En dat is een christelijke bril. Maar wel een specifieke christelijke bril.
Ik geloof en beleef mijn geloof op een bepaalde manier en in een bepaalde traditie. Vanuit die waarden en normen leef ik ook. Daarom voel ik mij prettiger in de hervormde kerk en minder in andere protestantse stromingen.

De C van het CDA staat voor mij voor de waarden op basis waar vanuit ik politiek bedrijf. Het christelijk geloof, de bijbel zijn daarbij de bron. Dat betekent niet dat alleen mensen die geloven bij het CDA horen. Juist niet. Dat komt omdat het in mijn beleving gaat om gedeelde waarden en respect. Wanneer iemand de waarden van CDA'ers deelt en vanuit die waarden beslissingen wil nemen is hij/zij, ongeacht zijn/haar achtergrond of geloof, meer dan welkom bij het CDA. Want blijkbaar voelt die ander het appèl dat gedaan wordt op die christen-democratische waarden. Een soort van roeping.

In de komende tijd wil ik een aantal blogs wijden aan wat dit concreet in de praktijk voor mij betekent. Zo zal het onder andere gaan over de rol van de overheid in de samenleving, de kracht van de samenleving zelf, hoe we met onze omgeving (groot en klein) om gaan en nog een aantal thema's.
Daarbij is verbinden voor mij een heel belangrijk begrip. Het verbinden van belangentegenstellingen. Want voor gelukkige mensen heb je naar mijn overtuiging niet alleen economische groei nodig, maar ook natuur, andere mensen, sociale netwerken, ja heb je alles nodig wat er op deze aardbol gebeurd.

Afscheid van het managementdashboard

De vorige blog nam ik afscheid van Sinterklaas. Nu neem ik weer afscheid.

Wanneer je een nieuwe baan hebt of een compleet nieuw takenpakket krijgt, neem je afscheid van de dingen die je deed. Dat ga ik de komende tijd doen, want per 1 maart heb ik een nieuw takenpakket gekregen bij een andere afdeling van de directie bedrijfsvoering van het ministerie van Economische Zaken. En dan kijk je even terug. In dit geval, met gemengde gevoelens, naar wat mij het meest bij zal blijven als mijn eerste 'kindje': het managementdashboard.

Donderdag 7 maart aanstaande bespreekt de ambtelijke top het vierde dashboard 2012. Een mooi moment. Het jaar is klaar en dus kijken we ook daarbij terug.

In september 2011 werd ik gevraagd om samen met een aantal collega's verder te gaan bouwen aan een dashboard met sturingsinformatie voor de bestuursraad van het ministerie. En die informatie moest gaan over financien en bedrijfsvoeringsthema's zoals personeel, externe inhuur en ziekte verzuim. Het was heel mooi, want er was al het nodige werk gedaan.
Er lag een hele rits aan indicatoren waarop gestuurd moest worden. Begrijpelijk, want stuk voor stuk waren het indicatoren die iets zeiden. Maar ik kreeg het gevoel alsof we de directeur van KLM in de cockpit van een vliegtuig gingen zetten en de boodschap meegaven: 'Succes, we willen graag naar London.' Dat gaat hem niet worden.
In mijn visie moest het dashboard voor de bestuurders zo eenvoudig zijn als dat van een auto. Daarbij zijn de auto en het dashboard daarvan een middel om van punt A naar punt B te komen. Niet meer en niet minder. En om op de eindbestemming te komen heeft de auto minimaal een snelheidsmeter nodig om het riscio op boetes te verkleinen en een bezinemeter om te bepalen of er getankt moet worden. Anders haal je het ook niet.

Kortom: de gegevens die in ons managementdashboard moest komen moest gerelateerd zijn aan vastgelegde afspraken/doelen die meetbaar waren. Afspraken met de Tweede Kamer (begroting, betaaltermijnen, beantwoording van vragen, etc.) of intern over het bereiken van de taakstelling (in mensen en geld) en ziekteverzuim.
In samenwerking met collega's van financiën, beleids-DG's, HRM en P&C zijn we tot acht indicatoren gekomen, waarbij we systemen hadden die ons van gegevens konden voorzien.

Maar dan ben je er nog niet. Zoals ik al zei, het dashboard is een middel. Een middel om te bepalen of bijgestuurd moet worden. Dat betekent gegevens analyseren, maar belangrijker nog: het verhaal achter de cijfers horen. Een 8 is maar een 8 tot je weet of het om de buitentemperatuur gaat of het nummer van fu yong hi bij de chinees.
En dan ook vanuit verschillende invalshoeken er naar kijken. Want om een (beleids)doel te halen heb je geld, mensen en andere middelen nodig. Het was bijzonder om te zien hoe bleek dat collega's van verschillende onderdelen meer met elkaar gemeen hadden dan eerst werd gedacht en hoe ze samen de ambtelijke top konden helpen bepalen of er meer gas gegeven moest worden, juist moest worden geremd of dat het tijd was om te tanken.

Het was bijzonder om te zien hoe er naar het dashboard werd uitgekeken en het een plaats kreeg in de sturingscyclus van het minsterie. Dat er minder werd geklaagd over of de cijfers klopten, maar dat er gewerkt werd om de cijfers goed in het systeem te krijgen.

Het dashboard gaat in 2013 groeien naar een dashboard voor het hele ministerie, niet alleen de beleidskern. Die groei heb ik nog in gang mogen zetten, maar ik zal het niet afmaken.
Het is voor het eerst dat ik het gevoel heb afscheid te moeten nemen van een 'kindje'. En dat terwijl ik me toen ik ging werken nooit een 'lovebaby' te willen hebben.  Het voelt heel gek, ergens wil ik het niet, maar er ligt ook een mooie nieuwe uitdaging. Hierbij komen sturing en een mogelijk dashboard ook om de hoek kijken. 

Ik ben heel dankbaar om, samen met alle collega's die op één of andere manier hebben bijgedragen of dat nog steeds doen, te hebben mogen bijdragen aan een stukje van de sturing van het ministerie. Zonder alle collega's was het niet gelukt de ambtelijke top in staat te stellen eventueel bij te sturen.

Ik hoop dat het dashboard door mag blijven groeien. Niet in aantallen indicatoren, wel in betekenis als instrument om te sturen. Een instrument om het gesprek aan te gaan en te bepalen of er gas bij moet of niet. Of het dus nodig is om bij te sturen om de doelen van het ministerie voor de samenleving te bereiken. Want uiteindelijk gaat het daarom. 

Afscheid van die goede Sint

Op 24 november zette u voet aan land in Oegstgeest
En bent u twaalf dagen bij ons geweest
Een brede glimlach tovert u op de gezichtjes van de kinderen het allermeest
Ook bij een mij wanneer iemand weer een bijzonder gedicht voorleest

Sint, dank u wel, we hebben allemaal weer van u mogen genieten
Van u en al uw vrolijke en verliefde pieten
Ik kijk op deze avond alweer uit naar uw komst volgend jaar
Kom weer met de boot en we staan met zijn allen op de kade voor u klaar.

Vooruitgang door de samenleving, niet door politiek

De verkiezingen zijn op de kop af vandaag 1 maand geleden geweest. De VVD en PvdA kwamen als grootsten uit de bus en zijn tot elkaar veroordeeld. Inmiddels ligt het eerste deelakkoord er en is duidelijk geworden dat het er maximaal vier jaar gesteggeld gaat worden. Twee partijen met een totaal verschillende visie op de rol van de overheid. Dat kan maar één ding betekenen. De politiek staat vier jaar stil. Gelukkig gaat de samenleving door.

Beiden hebben de overheid nodig
Hoewel de VVD en PvdA verschillend tegen de rol van de overheid in de samenleving aankijken hebben ze één ding gemeen. Beiden hebben ze de overheid nodig.
Vanuit de visie van de PvdA is het goed om zoveel mogelijk collectief georganiseerd worden (dus de overheid) om dingen als geld en andere zaken gelijk te verdelen.
De VVD heeft de overheid op dit moment nodig vanwege haar eigen achterban van ondernemers. De overheid geeft veel opdrachten aan het bedrijfsleven en staat garant voor vele miljoenen aan investeringen. Zonder die investeringen zou het economisch nog slechter gaan.

Kosten omlaag, inkomsten omhoog
Toch is er wel een belangrijk verschil tussen de twee partijen. De VVD richt zich op het terugbrengen van de kosten, terwijl de PvdA meer kijkt naar het vergroten van de inkomsten. En als ze daar niet uitkomen gaan ze in het midden zitten. Kijk naar de forensentaks. Die wordt niet afgeschaft, maar daartegenover staat dat de assurantiebelasting omhoog gaat. Andersom wordt de stufie omgezet naar een sociaal leenstelsel. Kortom alles wordt netjes tegen elkaar uitgeruild, maar per saldo lijkt er nog weinig te veranderen.

Oplossingen uit de samenleving
Ik hoor in de Tweede Kamer dat zelden de vraag gesteld wordt of Den Haag wel regels moet blijven maken. Het vertrouwen in de samenleving is zoek. Terwijl de samenleving veel dingen heel goed zelf kan regelen. De samenleving weet heel goed dat er bezuinigd moet worden en is realistisch en creatief in. Gisteravond zat ik nog met twee schooldirecteuren om de tafel. Alle directeuren waren met elkaar om de tafel gaan zitten nadat ze van de wethouder gehoord hadden dat er bezuinigd ging worden. Was dat een leuke boodschap? Nee, maar ze begrepen het wel. Ook dat zij daarbij moeten inleveren. Ze waren zelf met een lijst gekomen met punten waarop prima bezuinigd kon worden. Helaas keek het College daar anders tegenaan. Terecht dat ze vervolgens naar de politieke partijen gingen om hun boodschap aan ons mee te geven. Ze vertelden dat ouders al aan het meedenken waren. Geweldig! Daar waar de politiek er niet uit komt zoekt de samenleving zelf wel oplossingen. En dan moeten wij voorkomen dat ze daarin gefrustreerd worden door onnodige en onwenselijke regels. Dat is wel de boodschap die het CDA heeft. Vertrouwen in mensen, vertrouwen in de samenleving.

Ik hoop dat de VVD en PvdA kijken naar alle intitiatieven uit de samenleving en die de ruimte geven. Dat kan door los te laten. Als dat niet gebeurd staar de politiek vier jaar stil, terwijl de sameleving doorgaat.