Heppie verhuist naar Tumblr

Jarenlang was dit mijn plekje op het web om mijn gedachtespinsels, ideeën en observaties neer te zetten. De laatste tijd kwam ik hier niet zo veel meer en bleken de mogelijkheden niet te geven wat ik graag wilde.
In mijn zoektocht naar een nieuwe plek kwam ik op Tumblr. En daar heb ik inmiddels mijn eerste berichtje gepost en ga ik voortaan posten.

Mijn nieuwe adres is: heppie-me.tumblr.com

Kom daar gezellig op bezoek en vertel wat je er van vindt!

Zorg in de praktijk

Deze post schrijf ik in mijn functie als wethouder

Papier is geduldig zeggen ze altijd. Daarom loop ik graag een dagje mee in de praktijk. Zo ook afgelopen woensdag, 6 april. In de ochtend liep ik mee met Anne, wijkverpleegkundige en lid van het Sociaal Team Oegstgeest en maakte ik mee hoe het zorgbeleid in de praktijk werkt.
Die ochtend ben ik op bezoek geweest bij 4 mensen/families die zorg krijgen.  Ze waren van te voren op de hoogte van mijn komst en ik had de tijd om ook hun ervaringen te horen.

Zelfstandigheid en eigen regie
Het eerste wat mij opviel bij de mensen die ik bezocht was de grote wens en wil om zoveel mogelijk zelfstandig te doen. Een meneer had een spieraandoening waardoor hij eigenlijk in een verpleeghuis opgenomen zou moeten worden. Maar na een aantal maanden als jonge man daar verbleven te hebben, wilde hij persé naar huis. Thuiszorg en gemeente hebben toen gekeken welke mogelijkheden daarvoor waren en het huis is daarop aangepast. Met ondersteuning van familie, vrienden en bekenden kan hij, binnen zijn mogelijkheden, zelfstandig functioneren. En ja, dat is behoorlijk wat geregel, dat klopt, maar de kracht en wilskracht die hij uitstraalde was heel bijzonder.
Ook door de wijkverpleging wordt zelfstandigheid zoveel mogelijk gestimuleerd.
Ik merkte wel dat het sociale netwerk bij de een groter is dan bij de ander. Of dit met de hoeveelheid zorg en aandoening te maken heeft weet ik niet, maar ik vermoed dat dat ook meespeelt. 

Vraagverlegenheid
Een lastige term, maar vraagverlegenheid wil zeggen dat mensen die eigenlijk zorg nodig hebben het niet (durven/willen) vragen. Een beleidsterm, maar ik kwam het tegen bij een familie waarbij een familielid veel voor de ouders zorgt. De zorg vraagt veel en ook in het eigen leven moest een aantal zaken geregeld worden. Ik heb uitgebreid met het familielid gesproken, uitgelegd welke mogelijkheden de gemeente via het Sociaal Team heeft ter ondersteuning voor mantelzorgers, maar telkens kwamen er nieuwe redenen waarom het niet nodig was. Ik was daardoor gegrepen, want je schrijft makkelijk op dat je overbelasting van mantelzorgers wilt voorkomen, maar hoe help je iemand die niet geholpen willen worden? Die dus onder de radar blijven tot het wellicht te laat is?

Tijd....tijd....tijd....geen tijd
Hoewel er nu voor mij gelegenheid was om met de mensen te praten, is dat er lang niet altijd. De processen en handelingen zijn soms zo opgeknipt dat er soms geen tijd is voor een praatje. Steunkousen: 10 minuten van auto tot auto. Anne vertelde ook dat het soms best lastig is om in een gesprek te moeten stoppen omdat je door moet. De jonge man hiervoor heeft relatief veel zorg nodig (ongeveer een uur) waardoor je ook meer aan een praatje toekomt tijdens het verlenen van zorg. Sinds de nieuwe wetgeving is het soms wel makkelijker om de indicatiestelling te doen en dus als het nodig (let op: NODIG) is om iets meer tijd te nemen. Verantwoording is wel belangrijk. Toch is het wel een belangrijk aandachtspunt in verband met vereenzaming, zeker wanneer het sociale netwerk klein is.

De gemeente
Uiteraard heb ik ook gevraagd naar de contacten met de gemeente. In sommige gevallen is die er nauwelijks door tussenkomst van het Sociaal Team. Het 'instituut' Sociaal Team is zeker nog niet altijd bekend, maar mensen weten wel wie ze bij de gemeente of het sociaal team moeten hebben. Anne is lid van het Sociaal Team en kan daardoor dingen goed regelen wanneer ze vragen van inwoners krijgt. Maar voor de inwoners is het lang niet altijd duidelijk dat zij daar onderdeel van is. Ze geven ook aan dat dit voor hen ook niet erg relevant is. 'Zo lang het maar geregeld wordt'.

Leerzaam
De ochtend meelopen was erg leerzaam en Anne was een leuke, kundige en fijne gids door Oegstgeest. Ik besef mij direct dat ik maar een klein aantal mensen die zorg krijgen in Oegstgeest gezien en gesproken heb. Toch geeft het wel een beeld wat ik herken uit cijfers over zelfredzaamheid, eigen regie en vraagverlegenheid. Ik merk dat mensen erg sterk zijn en kracht hebben, zeker als die ook aangesproken wordt. We moeten wel oppassen dat we niet overvragen. Die balans is breekbaar. Mensen die het echt nodig hebben moeten namelijk de zorg krijgen die nodig is. 

Smoging China and Europe

A town in England during industrial revolution (www.playbuzz.com)

For sometime now I have been really interested in the development of China economical. Not in hard cash, but from a historic perspective. In particular the parallel to the development of Europe during the Industrial Revolution in the 1800's.

Het echte voordeel voor een trouwe klant

Ergens kijk ik er altijd weer naar uit. De dag dat ik het abonnement van mijn mobiel kan verlengen. Dat betekent: Kijken voor een nieuwe telefoon. Vanaf 20 juli ging de 'transfer'-periode in en duurt tot 19 november. De vorige keer koos ik voor Samsung, toch ben ik meer een Apple-liefhebber. Dus tijd om te kijken wat deze verlenging zou brengen.
Al jaren ben ik trouwe klant bij T-Mobile. Prima service en goede dekking. En natuurlijk wil T-Mobile mij als klant graag houden. Maar een echt voordeel als trouwe klant? Dat heb ik nog niet kunnen vinden... Dat is wel slim van ze.

Heppie Back

Heppie is weer terug. Na driekwart jaar stilte ga ik weer schrijven. Privé-omstandigheden, zoals een operatie, zijn de oorzaak van de stilte. Inmiddels gaat het weer goed en zit ik weer vol energie. En er is genoeg om over te schrijven, van Oegstgeest tot Griekenland, van belasting tot vakantie en van dromen tot nachtmerries.

 

Zonnige zomergroeten van Heppie

 

 

De kracht van knikkeren voor volwassenen

Eerste groepje mag de baan op om te starten

Wat een schitterend gezicht was het afgelopen donderdag, 21 augustus jl. Dertig bewoners uit Van Wijckerslooth en Rustenborch deden samen met hun begeleiders, mee aan het 16e Van Wijckerslooth Golftoernooi. Onder deskundige leiding van leden van de Oegstgeester Golf Club (OGC) maakten ze een rondje van enkele holes.

Wederom was het een groot succes en erg gezellig. Een van de deelnemers grapte dat golf 'knikkeren voor volwassen' is waarop we hartelijk moesten lachen.

Voor mij is dit toernooi een prachtig voorbeeld hoe sport, zorg en mantelzorg op een laagdrempelige manier met elkaar in verbinding staan en bijdraagt aan het welzijn van mensen in ons dorp. Vanaf 1 januari wordt dat nog meer van ons verwacht wanneer de nieuwe Wet Maatschappelijke Ondersteuning ingaat. Goed om te zien dat dit ook zonder wetgeving al, zoals bij OGC voor de 16e keer, gebeurd.

Klik hier voor een foto-impressie van een gezellige en sportieve middag.

Just in time tanken

Bron: vrachtwagenchauffeur.goedbegin.nl

10.30: € 1,599
14.45: € 1,529
16.45: € 1,479 (rijen voor de pomp, inclusief ik)
09.45: € 1,619 (de volgende ochtend)

Brandstof: Super-E10
Land: Duitsland

De eerste dag dat ik het merkte dacht ik nog: 'Hè? Vanmorgen was de prijs bij dat tankstation toch hoger?' Wellicht had ik het verkeerd gezien, maar de volgende dag ontdekte ik een patroon e. In Duitsland (in ieder geval in Sauerland) wisselen de prijzen van de benzine blijkbaar gedurende de dag. En ja, als Nederlander ga je dan wel kijken waar en (hoe gek) wanneer de brandstof goedkoopst is.

Terug in Nederland gisteren was het weer even schrikken: € 1,749 - 1,809 voor een liter benzine. Bij de prijsvechters wat lager.

Wanneer gaan we in Nederland just in time tanken?

Land van aankomst

Een eindeloze gitzwarte band

Doorkruist vandaag ons zonnig land

Met een indrukwekkend, warm onthaal

Schrijven wij verder aan een ijskoud verhaal

Wethouder zijn en een eigen mening hebben

De afgelopen maanden heb ik niet geschreven hier op mijn blog. Eerst heel druk geweest met alles rond de verkiezingen en vervolgens onderhandelingen, vader worden en vervolgens wethouder. Vooral dat laatste zorgde daarna voor de nodige hoofdbrekens. Want dan ben je wethouder en wordt alles wat je zegt sneller uitvergroot. Sterker dan als raadslid.


Vanaf 15 mei (de dag van mijn installatie) heb ik even de tijd genomen (en ook moeten nemen) voor een eerste kennismaking met het wethouderschap. Een tijd ook om te kijken wat wel en wat niet kan. Wat kan ik wel twitteren en wat niet... Waarover kan ik wel een blog schrijven en waarover niet? Hoe ga ik om met mijn eigen mening en die van het College van Burgemeester en Wethouders.


Voor mijn blog ben ik op het volgende uitgekomen:


Alles wat ik op dit blog schrijf is mijn eigen mening. Het kan zijn dat ik over een onderwerp schrijf wat aan de gemeente raakt of erover gaat. Wanneer dat het geval is zal ik rekening houden met mijn verantwoordelijkheid als wethouder en daar in mijn blog aandacht aan besteden.


Wanneer zaken onduidelijk zijn verzoek ik u dit te laten weten zodat ik dat kan herstellen, kan uitleggen en rekening mee kan houden. Ook voor mij is dit zoeken.

Een bijzonder werkbezoek bij Centrum'45

Wat zou het met jou doen wanneer je iemand in een oorlogsgebied opgeblazen ziet worden?  Of wanneer je een dorp in zou rijden waar millities of troepen iedereen op een gruwelijke wijze hebben vermoord? Laat staan wanneer je als politieagent in loop van je eigen pistool kijkt omdat het in een worsteling is afgepakt? Even slikken en weer doorgaan?

Door beelden van series als Bomb Patrol op Discovery Channel kun je je tegenwoordig een heel klein beetje een voorstelling maken wat het is om uitgezonden te worden naar een oorlogsgebied.
Het enige wat ik me kan voorstellen is dat dit voor de mensen die dat meemaken een heel groot trauma kan opleveren en dat je hulp nodig hebt om dat te verwerken.

In Oegstgeest hebben we sinds 1973 Centrum'45. Tot vandaag had ik wel vaak van de naam gehoord en wat ze ongeveer deden, maar meer niet.  Ik had vanmorgen het genoegen om daar samen met Tweede Kamerlid Hanke Bruins Slot, Eibertjan van Blitterswijk en Arjan de Kok op werkbezoek te gaan.

Verkiezingskriebels

Vanaf vandaag nog 50 dagen… oftewel 1.200 uur… 72.000 minuten… Nee verder ga ik niet, want 'who's counting.'
Woensdag 19 maart is het zover. Dan mogen u en ik weer naar de stembus voor de gemeenteraad in Oegstgeest of waar u ook woont. U heeft ze wellicht nog niet, maar ik al wel: verkiezingskriebels. Ze kwamen al een beetje toen we, als CDA Oegstgeest, in augustus vorig jaar begonnen met de voorbereidingen ervan. Het werd sterker toen ik het vertrouwen kreeg weer lijsttrekker voor het CDA te mogen zijn.

Met nog 50 dagen voor de boeg wordt het langzaam echt spannend. Leuk spannend. De campagne staat. We hebben leuke acties, activiteiten en debatten in Oegstgeest. Momenten waarop ik met en tot mensen spreek. En dat is leuk, inspirerend, hoe kritisch mensen soms ook (terecht) zijn.

Nog 50 dagen verkiezingskriebels voor mij… 50 dagen kriebels die mij energie geven om ervoor te gaan en samen met een geweldig team kandidaten andere mensen enthousiast te maken voor het CDA. Ik wil graag laten zien hoe mooi Oegstgeest is en we dat samen kunnen behouden en verbeteren. Wilt u meer weten kijk dan op onze facebookpagina of cda-oegstgeest.blogspot.com. En helpt u dan ook mee?

Reinventing colonialism?

Today we had an item on the news about the disillusioned american troops after the falling of Fallujah in Iraq. The correspondent showed us how american troops are trying to cope with the worsening situation in Iraq since the coalition forces left Iraq a few years ago. I can imagine they are disappointed and wondering what their contribution was to stabalizing the country, while it now is destabilizing rapidly and Al Qaida is taking over.

I can, in one way, understand the international community leaving Iraq after almost a decade of being there, trying to stabilize the country. But was it rational? Didn't they, the politicians, already know it would turn out like this? Or did they hope and think: this is right for now and problems are my successor's problems. I am not sure.
Changing a whole society can not be done in just a few years. Although politicians love to believe and tell the general public it can be done. Or they just have a short term goal to show, in this case, they could remove Saddam Hussein, but did not have a real or stable alternative.
Changing a country, a whole society takes at least one generation, in other words at least fourty years. And politicians nowadays do not have that time. 
Over ten years later, the politicians/leaders of then are out of office and men and women in power now have to deal with the consequences. It is an unsolvable problem in politics I think. One hopes for certain results, but can not oversee all possible parameters influencing those results leaving the next one with the problems.
One sollution could be going back to some form of colonialism. I think, and may even believe, some sort of colonisation would help reaching our goals, both for security and helping developing countries grow. I think in certain Asian countries (like India) it helped. Although it probably was not intended, because it was the old form of colonialism.

I think with the decline of power of the old colonial powers, mostly being the European countries, the new superpowers are in some way affraid of the general public opinion (except maybe for Russia). Because in the current time colonialism is perceived as bad, because, among other things, it brought slavery. It is not accepted. And I fully understand that.
But what if we would invent a form of colonialism that is good for both parties and could be perceived as okay?
A stable country, with a thriving economy and some form of wealth, is our best garantuee of safety from terrorism. At the same time you help the locale people to evolve to another level of civilisation. Something that is being tried trough the UN in the last 50 years.
In my opinion it means starting a government with our people, or at least locals educated in the west, at the top and over the decades, slowly, tiny step by tiny step, handover power to the local people. It involves educating people (all ages), investing in the economy, learning the locale culture and customs, willing to accept and appreciate the culture and not fully ridicule it.
And yes, in some cases it involves some form of military intervention. Not something to take lightly, but also not to be ruled out. 

In the case of Iraq, Afghanistan, Libya, or any other country being a shelter for terrorists it could help. When we believe that our form of society, together with democracy and some form of wealth is in the end the best way to bring more peace and quiet to the world, should we not invent that form of colonialism I was talking about?
It takes time, patience, courage and determination to do this. In other words, it takes leadership. But when it is for the right cause, it could be an awnser to the problems we have been and are still facing mostly in the Middle-East and Africa. 

Hele fijne feestdagen

Iedereen bedankt voor een speciaal 2013.

Geniet van deze mooie en bijzondere tijd. 

Vier het met iedereen die je dierbaar is

en maak van 2014 een prachtig jaar.

 

Oegstgeest is top voor de regio

Iedereen weet dat Nederland één van de kleinste landen van de EU is. Toch hebben we veel invloed binnen Europa. En terecht. We hebben onze zaken, over het algemeen, redelijk goed op orde en we weten wat we willen. Waar een klein land al niet groot in kan zijn. Kijk maar naar wat we allemaal exporteren naar het buitenland. Van bloemen tot DJ's en in watermanagement zijn we toonaangevend.

Dit beeld trek ik even door naar Oegstgeest. De afgelopen maanden is er veel gediscussieerd over de toekomst van ons dorp. Moeten we samenvoegen met Leiden of (intensiever) gaan samenwerken met andere gemeenten was de belangrijkste vraag. Gelukkig is er gekozen voor samenwerking met andere gemeenten. Want ik denk dat, wanneer de gemeentelijke organisatie op poten staat, wij ook als Oegstgeest eenzelfde rol in de regio kunnen vervullen als Nederland in de regio. Sterker nog, wij moeten die rol willen vervullen. Waarom lees je hieronder.

De echte lokale bromsnor is terug

Ze lopen al jaren rond in onze gemeente. Vroeger noemden we ze ook wel 'bromsnor' of 'veldwachter'. Tegenwoordig heten ze in ambtelijk jargon Gemeentelijke Opsporingsambtenaren, afgekort GOA's. Eigenlijk zijn het gewoon politieagenten, maar we mogen ze niet zo noemen.
Wel mogen ze steeds meer. Vanaf 1 januari gaan ze namelijk controles uitvoeren op de regels van de Drank & Horecawet. Zo controleren ze bij supermarkten of er geen drank aan jongeren onder 18 verkocht wordt en zien ze erop toe dat cafés, restaurants en sportclubs zich aan de wet houden. Maar ook jongeren zelf kunnen hierop aangesproken worden. Verder controleren ze op fietsen bij de Lange Voort, hondenpoep, foutparkeren en ga zo maar door. En mogen ze ook bekeuren. In hun uniform zijn ze gewoon gemeentelijke politieagenten.

Even terug in de tijd. Tot 1993 had een gemeente met meer dan 25.000 inwoners een eigen politie. De Gemeentepolitie. Ook toen al was er een Nationale Politie, namelijk de Rijkspolitie. Langzaam is dat allemaal samengevoegd tot de Nationale Politie die nu bijna één jaar functioneert. Tegelijk zie je de afgelopen 10 jaar dat de roep om controles op 'kleine irritaties' steeds groter wordt en dat niet meer door de politie gedaan wordt. Daarmee kwamen de GOA's tot leven en zie je eigenlijk dat iedere gemeente weer zijn eigen gemeentepolitie krijgt.

En dus hebben wij daar als gemeenteraad iets over te zeggen! Gelukkig hierover nog wel. Als gemeenteraad stellen we regelmatig onze Algemeen Plaatselijke Verordening (APV) vast. In de APV bepalen wij als Raad wat wel en niet mag in het dorp, zoals het fietsen op de Lange Voort, dat honden niet overal mogen poelen, ga zo maar door.
De APV wordt gehandhaafd door de GOA's. Tenminste daar gaan we vanuit. Maar met de controles op de Drank en Horecawet kunnen ze op andere dingen minder controleren. Natuurlijk moeten we proberen om overtredingen te voorkomen en elkaar aan te spreken op gedrag, maar dat kan niet altijd. Daarom moeten we als gemeenteraad ook over de inzet van de GOA's praten op het niveau dat moet. Dat doen we nu te weinig. Ze zijn namelijk onze gemeentepolitie die ook helpen om Oegstgeest mooi en leefbaar te houden. En ja... dat is niet altijd leuk als je drank koopt terwijl het niet mag... maar de moderne bromsnor heeft geen snor meer en is er om de regels die er zijn te handhaven. Welkom terug bromsnor!

Last...

Van mezelf
Van mezelf en daardoor van anderen
Van anderen en daardoor van mezelf

Van wat was
Van wat is
Van wat komt

Van dingen anders zien
Van andere dingen zien

Van leren

Leren… Van last

Als afluisteren niet bestond...

Als afluisteren niet bestond...

• Was spionage nooit compleet geweest
• Was PRISM nooit uitgevonden
• Was het schroefje uit de Margarita-affaire nooit beroemd geworden
• Was een deel van de AIVD overbodig
• Waren telefoons mogelijk nooit zo geavanceerd geworden
• Was de Koude Oorlog mogelijk een Warme of Nucleaire Oorlog geworden
• Waren de verhalen over James Bond mogelijk nooit geschreven
• Was Nederland nooit wereldkampioen telefoontaps geworden
• Was het niet gelukt ons naïef te laten denken dat bondgenoten niet afgeluisterd werden

Kortom....

Afluisteren heeft ons een hoop gebracht

Zelfdenkende auto's: wie is verantwoordelijk?

Recent heb ik in een Volvo mogen rijden die heel luxe is uitgevoerd. Dode hoek signalering, hij maakt een automatische noodstop, en nog veel meer. Nu adverteert Volvo met nieuwe snufjes die zowel in Zweden als Nederland heel handig zijn en ook weer een stukje verantwoordelijkheid weghalen bij de bestuurder.
Wat ik mij daardoor afvroeg was: wie is er straks verantwoordelijk wanneer er een ongeluk gebeurd? De autofabrikant of de bestuurder?

Op dit moment lees ik eigenlijk overal dat wanneer er een ongeluk met een auto gebeurd de bestuurder van de veroorzakende auto verantwoordelijk is. En terecht. Hij heeft de controle over het voertuig en kan beslissingen nemen en acties uitvoeren.
Maar wat nu als je volledig vertrouwt op bijvoorbeeld het noodstopsysteem van Volvo, of het systeem van automatisch inparkeren dat op steeds meer auto's zit. Je geeft dan als bestuurder een stukje van je mogelijkheden uit handen. Dat gebeurt straks helemaal als de auto van Google er is die alles zelf doet. Hoewel je dan nog zou kunnen zeggen dat de schuld bij Google ligt, want die zegt dat de auto alles zelf doet. Al denk ik dat Google daar vast wel een juridische truc voor zal verzinnen.

Kortom, hoe gaan we daar mee om? Krijgen we straks dezelfde procedures als bij vliegtuigongelukken? Hoewel de grootheden en complexiteit van de techniek anders zijn, zijn er wel paralellen. Daar gebeurt veel automatisch door het vliegtuig. Daar wordt ook telkens gekeken of het de techniek was of de menselijke factor. Wordt dan Volvo aangeklaagd omdat de techniek niet werkte? Of is het dan toch de bestuurder omdat hij de mogelijkheid had om nog in te grijpen? Terwijl hij toch mag vertrouwen dat een systeem voor een noodstop werkt?

Er zal een tijd komen dat automatische auto's samen rijden met 'gewone' auto's. En vervolgens een tijd dat we alleen nog maar zelf in een auto rijden als hobby op een circuit.
Op dit moment is wet- en regelgeving nog sterk gericht op de huidige situatie. Toch gaat er de komende 10 - 15 jaar genoeg veranderen in de autotechniek waardoor veranderingen nodig zijn. Veranderingen in denken, veranderingen in wet- en regelgeving. Begin op tijd met denken, zodat veranderingen een logisch gevolg zijn.

Vechten voor vrede

Morgenochtend, 21 september, deel ik vredesrozen uit op het Boerhaaveplein in Oegstgeest. Samen met 40 anderen doe ik mee aan dit initiatief van de Raad van Kerken. Het is namelijk Vredesweek. Een week waarin voor de kerken vrede centraal staat en we proberen vrede ver weg, maar ook dichtbij te brengen.
In Nederland heerst er al decennia vrede en kennen wij hier geen oorlog meer. Maar daar hebben we wel voor moeten vechten. Net zoals soldaten op dit moment in de hele wereld vechten voor vrede.

Toen ik daar aan dacht, dacht ik ook terug aan een schriftlezing in de kerk een tijdje terug. Daarin ging het over woorden uit het boek van Prediker die in het achtste vers van het derde hoofdstuk zegt:

Er is een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten.
Er is een tijd voor oorlog en er is een tijd voor vrede.

Logischerwijs zou je dan kunnen zeggen dat, hoewel oorlog niet goed is, het wel kan voor komen. Je kunt zelfs zeggen dat oorlog dus soms nodig is. Hoe graag we allemaal ook een continue vrede willen. Ook wij hebben moeten vechten voor vrede. En dat doen we nog steeds. Of dat nu met de buurman is, met familie, met andere landen, met woorden of met wapens.

Morgen deel ik rozen uit voor vrede. De roos die het symbool is van liefde. En ik vind het dan ook bijzonder dat liefde in datzelfde vers in de Bijbel genoemd wordt. Want ook daar moet je soms voor vechten.

Vechten voor vrede. Zo tegenstrijdig, maar tegelijk zo waar.

Een vakantiebeeld met andere ogen

Dit jaar heb ik heerlijk van mijn vakantie genoten in het gehucht Julienrupt in de Vogezen. Een prachtig gebied met mooie natuur en roemruchte geschiedenis. En dit blog gaat vooral over de beruchte geschiedenis en hoe er opeens een beeld op mijn netvlies kwam toen wij met de auto van het dorpje Le Tholy naar Julienrupt reden. Het was een, vond ik zelf, ook wel schokkend beeld.

Ik zag namelijk voor mij hoe de Duitsers in 1940 van Le Tholy naar Julienrupt reden. Vanaf de weg kun je namelijk overduidelijk de kerk zien liggen tegen de berg (de foto hierboven komt het meest in de buurt van dat beeld).
Vervolgens stelde ik mij voor hoe de overwinningsroes voor de soldaten moet zijn geweest.
Net dorpje 1 ingenomen en in de verte is de kerk van dorpje 2 al in zicht. Zonder al te veel tegenstand aan het einde van de dag in het volgende dal waar de tenten opgeslagen kunnen worden: Yes!

Toen ik dat beeld voor me had ging er meteen een lijntje naar vandaag de dag. Hoe zouden militairen zich tegenwoordig voelen als ze met zo'n zelfde beeld geconfronteerd werden. Of dat nu in Irak, Afghanistan, Congo, of waar dan ook ter wereld is. Je bent getraind om te winnen, je missie is duidelijk, je wilt winnen en je ziet het volgende dorpje op de weg naar de eindoverwinning liggen. Voelen zij zich dan net zoals de Duitsers zich in 1940 voelden?
En wat zou het betekenen als onze soldaten zich tegenwoordig hetzelfde voelen als de Duitsers toen? Mogen zij dat wel omdat zij voor een, in onze ogen, goede zaak vechten en de Duitsers destijds niet?

Er zijn verschillende antwoorden mogelijk, afhankelijk van de invalshoek die je kiest en die je durft te kiezen. Zelf ben ik er nog niet uit. Daarvoor bekijk ik het nog teveel vanuit die invalshoeken. Maar dat gaat vast nog wel komen.